به گزارش بهداشت نیوز به نقل از مفدا، ترومای جمعی چیست؟چه عوامل و علائمی دارد و چگونه به صورت فردی و جمعی میتوان به درمان آن پرداخت. در این مطلب به پرسشهای مرتبط با موضوع ترومای جمعی پاسخ داده شده است.
ترومای جمعی یعنی چه؟
ترومای جمعی (Collective Trauma) اشاره دارد به ضربهای روانی که نه فقط یک فرد، بلکه یک گروه، نسل یا جامعه را درگیر میکند.
این آسیب میتواند ناشی از جنگ یا فجایع طبیعی باشد. پیامدهای آن ممکن است سالها باقی بماند و به صورت اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب و فرسودگی روانی بروز کند و ممکن است در میان نسلها منتقل شود و با هویت گروهی گره بخورد.
ترومای جمعی زخمی است در روان جمعی که ممکن است نسلها دوام آورد.
نشانهها
- احساس ناامنی
- بی اعتمادی به آینده
- بیحسی هیجانی یا کرختی
- احساس گناه بازمانده
- فرسودگی و خشم پنهان
تاثیرات ترومای جمعی بر دانشجویان:
- کاهش تمرکز و عملکرد تحصیلی
- اضطراب اجتماعی و ترس از ابراز عقیده
- فرار از ارتباطات عاطفی یا بیاعتمادی به دیگران
- مشکلات جسمی مثل دردهای پراکنده یا بیخوابی
تجربه زیسته تروما در نسل جوان، خود را به صورت بحران معنا، خشم پنهان و گسست اجتماعی نشان میدهد.
زخمهای ناپیدا؛ ترومای جمعی و تاثیر آن بر روان جامعه
تروما چگونه به بدن و ذهن نفوذ میکند؟
پاسخ بدن به تروما (دیدگاه نوروبیولوژیک):
- افزایش سطح کورتیزل و آدرنالین
- فعال سازی بیش از حد آمیگدالا (مرکز ترس)
- اختلال در عملکرد هیپوکامپ (حافظه) و قشر پیشپیشانی (تصمیمگیری)
نکته: این تغییرات زیستی میتوانند باعث شوند فرد به طور مزمن در وضعیت "جنگ یا گریز" بماند، حتی زمانی که تهدید واقعی وجود ندارد.
چطور با ترومای جمعی کنار بیاییم؟
راهکارهای فردی:
- خودمراقبتی: خواب کافی، تغذیه، ورزش ملایم
- تمرین ذهنآگاهی (mindfulness) و تکنیکهای تنفسی
- نوشتن خاطرات
-ئ محدود کردن مصرف اخبار و شبکههای اجتماعی
راهکارهای جمعی:
- شرکت در گروههای حمایتی
- گفت و گوهای دانشگاهی و علمی درباره رنج جمعی
- ساخت فضاهای امن روانی در محیط دانشجویی
- تبدیل درد به کنشگری (تبدیل رنج به هنر)
شنیدن و به رسمیت شناختن رنج، آغاز بهبودی است
زخمهای ناپیدا؛ ترومای جمعی و تاثیر آن بر روان جامعه
آیا به کمک حرفهای نیاز دارم؟
اگر این علائم را تجربه میکنی مشاوره بگیر:
- کابوس مکرر یا فلش بک
- بیخوابی مزمن یا حملههای پنیک
- پرخاشگری یا انزوا
- افکار مرگ یا ناامیدی شدید
بهبودی ممکن است حتی اگر کند و تدریجی باشد
فاطمه کاشف نیا، دانشجوی کارشناسی ارشد سلامت روان
