به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، هادی حکیمیان، نویسنده کتاب تقریظ شده "روحالله" در یادداشتی به حال و هوای این روزهای تهران در مراسم وداع و تشییع رهبر شهید انقلاب پرداخته است. این یادداشت که برای انتشار در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار گرفته به این شرح است:
طواف عشق
خیابانها مملو از جمعیت سیاهپوش و عزادار به خروش آمدهاند. تهران همچون دریای مذاب در حال جوششی دمادم است. تو گویی این کوچه و خیابانها هستند که به حرکت در آمدهاند. ایران پس از جوششی چهارماهه همچون دریایی در تهران سرریز کرده و اینک همه تهران، همه ایران به سوی مراسم تشییع روانهاند.
از خانهها و کوچهها و خیابانهای کوچک و فرعی جمعیت به سان جویبارهایی به راه میافتند به هم میپیوندند، زیر آفتاب و در زل گرمای تیرماه به جوشش در میآیند به هم میرسند و مثل رودخانههایی بزرگ، غرشکنان مسیر تشییع را در پیش میگیرند.
جمعیت عزادار همچون سیلابی بزرگ در خیابان انقلاب قدم برمیدارد، بالا و پایین میشود و برای آخرین دیدار به سوی رهبر و پدر خویش میرود. زن و مرد و پیر و جوان و بچه و بزرگ در هم آمیختهاند تو گویی این جمعیت به طواف عشق آمده است.
حتماً خانوادههایی را دیدهاید که با مرگ پدر و بزرگتر خویش دیگر توان ایستادن ندارند. رخت عزا بر تن میکنند، پدر و بزرگ خانواده را به خاک میسپرند و بعد همچون دانههای تسبیحی که نخشان پاره شده از هم میگسلند. تکتک و از هم جدا افتاده در تنهایی فرو میروند و یکدیگر را فراموش میکنند. و بعد از مدتی دیگر هیچ اثری از آن خانه و خانواده نیست. این میراث پدرانی است که اگر دستاوردی هم برای خانه و خانوادهشان داشتهاند صرفاً و فقط به پشتوانه زور و تحکم بوده. فراموشی و گم شدن در هیاهوی تاریخ سرنوشت پدران و خانوادههایی است که بنای خانه خود را بر خشتهای محبت نگذاشته باشند.
آیتالله خامنهای ولی فقیه و نائب شهید امام زمان قریب به چهار دهه به مدد ولایت و عشقی که به تکتک مردم ایران داشت، کشور را به نقطهای با ثبات و تهدیدناپذیر رساند. او مردی بزرگ و پدری عاشق بود که با هدیه کردن خون خود، خونی دوباره در رگهای ایران جاری ساخت. ما امروز در حالی به عزای مراد و امام و مقتدای خویش آمدهایم که خون وی در رگهایمان به جوشش آمده است. امروز تکتک فرزندان و کودکانی که در خیابانهای تهران حضور دارند یک منتقم هستند.
رهبر شهید در آخرین روزها از حیات طیبه خود بار سنگین امامت را به مردم سپرد. امام شهید قریب چهار دهه آنقدر بر آرمانهای عدالتطلبانه و ظلمستیزانه خود پای فشرد تا حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز به حقانیت رسالت وی پی بردند. گویی جامعه ایرانی در قرن بیست و یکم به عروج و شهادتی چنین بزرگ نیاز داشت. رهبری با آن افق دید وسیع و به فراست دریافته بود که نباید اجازه داد تا دنیای مادی جامعه ایرانی را از فرهنگ شهادت دور کند. پس اینگونه بود که رهبری جان خود و نزدیکترین کسانش را فدیه این بیداری دوباره ملت قرار داد.
ایران امروز دریای مواج و جوشان و خروشان فرهنگ شهید و شهادت است. ملتی که همگی شاهدند و شهید. منتقماند و بیدار. این ملت نه برای وداع که برای بیعت و سلامی دوباره به میقات آمدهاند. اینجا خیابان انقلاب تهران، قلب پر جوش و خروش و تپنده ایران عزیز است.
انتهای پیام/
