به گزارش مشرق، اینجا مصلی تهران و محل وداع رهبر شهید است؛ ساعت 4 صبح روز شنبه 13 تیرماه و قبل از آغاز رسمی مراسم وداع با اقای شهید ایران، وقتی لابه‌لای جمعیت چشم می‌چرخانی، دیدن کالسکه‌ها و بچه‌های خردسالی که روی دوش پدرهایشان نشسته‌اند، ناخودآگاه قدم‌هایت را کند می‌کند. شاید خیلی‌ها از خودشان بپرسند جای بچه کوچک در این شلوغی و میان این بغض‌های سنگین کجاست؟ اما جواب، درست در نگاه مطمئن همان پدر و مادرهاست. آن‌ها نیامده‌اند تا فقط یک مراسم سوگواری را پشت سر بگذارند؛ آمده‌اند تا به بچه‌هایشان در میدانی واقعی نشان دهند ریشه‌های یک مکتب چطور در قلب آدم‌ها جان می‌گیرد و قد می‌کشد.

این بچه‌ها شاید امروز معنی دقیق شعارها و کلماتی که در فضا می‌پیچد را ندانند، اما تصویری از این همبستگی، شکوه و ارادت در ذهنشان حک می‌شود که هیچ کتاب تاریخی نمی‌تواند به آن‌ها یاد بدهد. حضور این خانواده‌ها با تمام سختی‌هایش نشان میدهد؛ خطی که رهبر شهید کشیده، قرار نیست با رفتنش در تاریکی گم شود. این بچه‌های قد و نیم‌قد، همان نسل تازه‌نفسی هستند که فردا روزی بار این مسیر طولانی را به دوش می‌کشند و پرچم را بالا نگه می‌دارند. اینجا، درست در دل این وداع تلخ، بذر یک شروع دوباره در حال جوانه زدن است و این زیباترین قابی است که می‌توان از یک بدرقه تاریخی ثبت کرد.