به گزارش همشهری‌آنلاین، در قلعه‌ای که به نام دیگو مارادونا تطهیر شده، هیچ‌کس برای تماشای یک سقوط خانگی آماده نبود. وقتی سسک فابرگاس با آن چهره مصمم و استایل مدرنش در کنار خط ایستاد، هواداران متعصب ناپولی گمان می‌کردند این بازی فقط یک تشریفات ساده برای تیم مخوف آنتونیو کونته است. اما فوتبال، بی‌رحم‌تر از آن بود که به پیش‌بینی‌ها وفادار بماند. بازی شبیه به یک شطرنج خونین در میانه میدان آغاز شد. کومو، تیمی که تا همین چند سال پیش در لایه‌های زیرین فوتبال ایتالیا دست‌وپا می‌زد، حالا با اعتمادبه‌نفسی که فابرگاس در رگ‌هایشان تزریق کرده، ناپولی بزرگ را به بند کشیده است. گل باتورینا مثل یک خنجر سرد، قلب استادیوم را شکافت. هرچند ورگارا با گل تساوی‌اش سعی کرد غرور جریحه‌دارشده جنوب را ترمیم کند، اما سرنوشت در جای دیگری، میان نقطه سفید پنالتی و دست‌های لرزان، نوشته شده بود.

وقتی بازی به ضیافت پنالتی‌ها رسید، سنگینی ۴۰سال انتظار روی دوش بازیکنان کومو حس می‌شد. در آن لحظات نفسگیر، ضربه بی‌دقت لوبوتکا که به آسمان رفت، حکم تیر خلاص را داشت. در یک لحظه، سکوت مرگباری استادیوم را بلعید و تنها صدای فریاد شادی لاجوردی‌پوشان کوچک بود که آسمان ناپل را شکافت. این برد ۷-۶، فقط یک صعود به نیمه‌نهایی نبود؛ یک زلزله در ساختار فوتبال ایتالیا بود. فابرگاس نشان داد که برای پادشاهی، نیازی به سال‌ها انتظار نیست؛ گاهی نبوغ و جسارت کافی است تا یک شاگرد، استاد کهنه‌کارش را در خانه خودش کیش و مات کند. حالا ایتالیا با احترام به تیمی نگاه می‌کند که از کنار دریاچه آمده تا تمام معادلات قدرت را برهم بزند.