عصر ایران - بسیار پیش از آنکه واژه «ایمنی» به یک ابزار بازاریابی تبدیل شود، استودیو طراحی پینینفارینا در سال ۱۹۶۳ با همکاری مجله کواتروروته ، خودروی مفهومی سیگما را توسعه داد. هدف از ساخت این خودرو، دستیابی به سرعت یا زیبایی صرف نبود؛ بلکه سیگما به عنوان یک آزمایشگاه سیار برای بررسی اصول ایمنی غیرفعال (Passive Safety) طراحی شد.
مجموعه طراحیها و تجهیزاتی که بعد از وقوع تصادف وارد عمل میشوند تا آسیب سرنشینان را کم کنند، ایمنی غیرفعال می گویند.
ایده بهکار رفته در سیگما برای زمان خود بسیار رادیکال بود: یک سلول مسافری صلب برای چهار نفر که توسط ساختارهای تغییرشکلپذیر احاطه شده بود تا انرژی ناشی از ضربه را جذب کند. در داخل کابین، از صندلیهای مجزا مجهز به پشتسری و کمربندهای ایمنی استاندارد استفاده شده بود. همچنین فضای داخلی به طور کامل پدگذاری شده بود تا در صورت بروز حادثه، میزان آسیبدیدگی سرنشینان به حداقل برسد.
در طراحی بدنه پینینفارینا سیگما، علاوه بر سرنشینان، به سلامت عابران پیاده نیز توجه شده بود. بدنه خودرو به عمد صاف و فاقد لبههای تیز طراحی گردید تا در برخورد احتمالی با عابران، صدمات کمتری وارد شود. همچنین استفاده از درهای کشویی، علاوه بر تسهیل ورود و خروج، ایمنی بیشتری را در فضاهای محدود شهری فراهم میکرد.
سیگما به دنبال ایجاد هیجان بصری نبود، بلکه قصد داشت یک دیدگاه مهندسی را اثبات کند. این خودرو با سرسختی تمام، مفاهیمی را پیشبینی کرد که تنها دههها بعد به جریان اصلی تولید خودرو در جهان پیوستند. پینینفارینا سیگما یادآور دورانی است که طراحی خودرو با نگاهی عمیق به مسئولیتهای اجتماعی و حفظ جان انسانها گره خورده بود.
