به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در سالهای اخیر، انیمیشن در جهان بیش از هر زمان دیگری به فناوریهای نوین وابسته شده است؛ فناوریهایی که مرز میان واقعیت و تصویرسازی را کمرنگتر کردهاند. در ایران نیز تجربههایی برای نزدیک شدن به این استانداردها آغاز شد و «شمشیر و اندوه» یکی از نمونههای تازه این تجربه است که چند سال قبل تولید شده و حالا بعد از اکران جهانی به بازار سینمای ایران آمده است.
صنعت انیمیشن در جهان طی دو دهه گذشته دگرگونی بزرگی را تجربه کرده است. استودیوهای بزرگ با استفاده از فناوریهایی مانند موشنکپچر، اسکن انسانی و موتورهای پیشرفته رندر توانستهاند کیفیت بصری آثار خود را به سطحی برسانند که گاه مرز میان تصویر واقعی و انیمیشن چندان قابل تشخیص نیست. تجربههایی که در آثاری از استودیوهای بزرگ جهان دیدهایم نشان میدهد که فناوری به یکی از ستونهای اصلی تولید انیمیشن تبدیل شده است؛ ابزاری که نه فقط برای نمایش جلوههای بصری، بلکه برای روایت دقیقتر و باورپذیرتر داستانها به کار میرود.
در ایران نیز در سالهای اخیر تلاشهایی برای نزدیک شدن به این استانداردها آغاز شده است. یکی از این تجربهها انیمیشن سینمایی «شمشیر و اندوه» است؛ اثری که در تولید آن از فناوری اسکن انسانی و متاهیومن استفاده شده و تلاش کرده از امکانات تکنولوژیک تازه برای ساخت شخصیتها و فضاهای واقعگرایانه بهره ببرد. استفاده از چنین فناوریهایی در تولید یک انیمیشن بلند سینمایی در ایران، تجربهای تازه محسوب میشود و نشان میدهد مسیر تازهای در حال شکل گرفتن است.
نکته قابل توجه درباره این اثر، حضور آن در عرصه بینالمللی نیز هست. «شمشیر و اندوه» با نام بینالمللی The Boy and The Sword در پلتفرمهای جهانی مانند Amazon Prime Video و Apple TV منتشر شده و در پایگاه IMDb نیز امتیاز قابل توجهی دریافت کرده است. طبیعی است که حضور در چنین پلتفرمهایی بدون رعایت حداقلی از استانداردهای فنی و تولیدی ممکن نیست و همین مسئله نشان میدهد که انیمیشن ایران نیز میتواند با اتکا به دانش و تجربه متخصصان داخلی، به استانداردهای قابل قبول جهانی نزدیک شود.
با این حال، یک چالش مهم همچنان در فضای سینمای ایران وجود دارد؛ جایگاه انیمیشن در اکران داخلی. در حالی که در بسیاری از کشورهای جهان انیمیشن طیف گستردهای از مخاطبان، از کودک تا بزرگسال را دربرمیگیرد، در ایران هنوز تا حد زیادی این تصور وجود دارد که انیمیشن صرفاً برای کودکان ساخته میشود. همین نگاه باعث شده آثار انیمیشنی، بهویژه آنهایی که مخاطب نوجوان یا حتی بزرگسال دارند، در چرخه اکران با دشواریهایی روبهرو شوند.
این در حالی است که برای تماشای یک پویانمایی که مخاطبش کودک است، حداقل یکی از والدین باید بهمراه او به سینما بیاید و این یعنی افزایش تضمینی مخاطب و فروش. بنابراین حتی اگر نگرانی سینماداران احتمال فروش پایین فیلم باشد، با اکران انیمیشنها قطعاً فروش خوب را میتوان تضمین کرد.
شاید تجربههایی مانند «شمشیر و اندوه» بتواند به تدریج این نگاه را تغییر دهد؛ تجربههایی که تلاش میکنند نشان دهند انیمیشن تنها یک قالب سرگرمی کودکانه نیست، بلکه میتواند بستری برای روایت داستانهای تاریخی، حماسی و جدی نیز باشد. اگر این مسیر ادامه پیدا کند، شاید بتوان امیدوار بود که انیمیشن در سینمای ایران نیز همان جایگاهی را پیدا کند که سالهاست در سینمای جهان به دست آورده است.
انتهای پیام/
