محمد قوچانی در یادداشتی در روزنامه سازندگی نوشت: «شکست پروژه براندازی، این بار حتی با وجود چتر حمایتی ارتشهای بیگانه، بیش از هر زمان بازگشت به اصلاحات را ثابت میکند.
از سال ۱۳۷۶ که رقابت اصلاحطلبی و اصولگرایی در انتخابات ریاست جمهوری آغاز شد، بارها این سخن را از انحلالطلبان و براندازان شنیدهایم که هیچ فرقی نمیکند که چه کسی رئیسجمهور باشد.
اما اینک ما اصلاحطلبانی که دو سال قبل از رأی به مسعود پزشکیان در برابر رقیبانش دفاع میکردیم، میتوانیم با وجود نقدها به رئیسجمهور با سربلندی از انتخاب خود دفاع کنیم.
پس از جنگ، رئیسجمهور پزشکیان با شهامتی که از شهادتطلبی هم شجاعانهتر است از صلح دفاع میکند و بدون آنکه بخواهد بهدنبال حسنشهرت خویش باشد، با واقعبینی وارد مذاکرات شد.
پیام راهبردی رهبری در تنفیذ و تفویض رأی شورای عالی امنیت ملی به ریاست رئیسجمهور، یک نقطهعطف در اعمال مسئولیت و اختیارات نهاد ریاست جمهوری است که بهترین تعبیر آن «رئیس جمهوری شدن رئیسجمهور» است.
نهتنها فرق میکند چه کسی رئیسجمهور باشد بلکه فرق میکند چه کسی وزیر امور خارجه باشد. وقتی دیپلماتهایی مانند عباس عراقچی، وزیر امور خارجهاند که به پشتوانه رئیسجمهور ساختمان این توافق ۱۴گانه را یک ماه است در میانه همه ناسزاها و ناجوانمردیها تدوین کردهاند.
اداره کشور در همین جنگ ۴۰ روزه و مقاومت ۱۰۰ روزه ملت ایران میتواند، الگویی برای نوسازی نظام سیاسی ایران باشد.»
