به گزارش ورزش سه به نقل از مهر، بدمینتون ایران در سالهای اخیر فراز و فرودهای مختلفی را تجربه کرده است ولی آنچه در فصل گذشته بیش از هر موضوع دیگری جلب توجه کرد شکاف آشکار میان فعالیتهای باشگاهی و عملکرد بخش ملی این رشته بود. از یک سو لیگ برتر بدمینتون با رقابت نزدیک تیمها، حضور حامیان مالی و افزایش انگیزه بازیکنان به یکی از جذابترین دورههای خود رسید و از سوی دیگر تیم ملی و ملیپوشان این رشته با کمبود برنامههای بینالمللی، بلاتکلیفی و نبود چشمانداز مشخص مواجه شدند.
نگاهی به وضعیت فعلی ملیپوشان نشان میدهد که بخش مهمی از سرمایه انسانی بدمینتون کشور در شرایطی قرار گرفته که نه تنها فرصت کافی برای حضور در مسابقات معتبر بینالمللی در اختیار ندارد بلکه از نظر برنامهریزی نیز با ابهامهای فراوانی روبهرو است. ورزشکارانی که سالها برای رسیدن به سطح اول بدمینتون کشور تلاش کردهاند اکنون با تقویمی مواجه هستند که در آن خبری از اعزامهای مستمر، تورنمنتهای رنکینگدار و مسابقات تدارکاتی نیست.
بهای سنگین دوری از رقابتهای بینالمللی
در ورزش حرفهای حفظ آمادگی و ارتقای سطح فنی تنها از طریق تمرینات روزمره امکانپذیر نیست. بازیکن زمانی پیشرفت میکند که در فضای رقابتی قرار بگیرد، با حریفان متنوع روبهرو شود و تجربه مسابقات بینالمللی را به دست آورد. در چنین شرایطی فاصله طولانی میان اعزامها میتواند نه تنها موجب افت فنی ورزشکاران شود بلکه بر جایگاه آنان در ردهبندیهای جهانی نیز تأثیر منفی بگذارد. این مسئله برای رشتهای مانند بدمینتون که رنکینگ بینالمللی نقش تعیینکنندهای در حضور در رویدادهای مهم دارد اهمیت دوچندان پیدا میکند.
از سوی دیگر نحوه برگزاری برخی رقابتهای انتخابی نیز پرسشهای متعددی را در میان اهالی این رشته ایجاد کرده است. انتخابی تیم ملی باید فرآیندی دقیق، کارشناسیشده و مبتنی بر ارزیابی همهجانبه عملکرد بازیکنان باشد اما زمانی که تعداد زیادی از مدعیان در بازه زمانی محدود و فشرده به مصاف یکدیگر میروند این نگرانی به وجود میآید که آیا واقعاً بهترین نفرات انتخاب شدهاند یا صرفاً روندی اداری برای تعیین نمایندگان طی شده است.
باشگاهها جلوتر از فدراسیون
این در حالی است که فضای باشگاهی بدمینتون کشور تصویری متفاوت ارائه میدهد. رقابت نزدیک تیمهای مدعی، افزایش کیفیت مسابقات، حضور بازیکنان مطرح و استقبال بیشتر حامیان مالی نشان میدهد که ظرفیت رشد در این رشته وجود دارد. باشگاهها در سالهای اخیر نقش مهمی در حفظ پویایی بدمینتون ایفا کردهاند و بسیاری از هزینههای مربوط به جذب بازیکن، برگزاری اردوها و آمادهسازی ورزشکاران را بر عهده گرفتهاند. نتیجه این سرمایهگذاری نیز شکلگیری لیگی رقابتی و افزایش انگیزه در میان ورزشکاران بوده است.
با این وجود توسعه یک رشته ورزشی تنها بر دوش باشگاهها نیست. فدراسیونها به عنوان متولیان اصلی هر رشته وظیفه دارند مسیر رشد ورزشکاران را از سطح داخلی به عرصه بینالمللی هموار کنند. فراهم کردن فرصت حضور در مسابقات خارجی، برگزاری اردوهای مشترک، ایجاد تعامل با کشورهای صاحب سبک و برنامهریزی بلندمدت برای رویدادهای مهم از جمله وظایفی است که نمیتوان از آن چشمپوشی کرد.
استعدادها در دوراهی ماندن و رفتن
اکنون یکی از مهمترین دغدغههای جامعه بدمینتون ایران این است که فاصله میان موفقیتهای باشگاهی و برنامههای ملی روزبهروز بیشتر نشود. اگر روند فعلی ادامه پیدا کند این احتمال وجود دارد که بازیکنان مستعد و نسل جدید بدمینتون انگیزه خود را برای ادامه مسیر از دست بدهند. موضوعی که میتواند در سالهای آینده به کاهش کیفیت فنی تیمهای ملی منجر شود.
بدمینتون ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به یک نقشه راه روشن نیاز دارد. برنامهای که در آن اهداف کوتاهمدت و بلندمدت مشخص باشد و ورزشکاران بدانند برای رسیدن به رقابتهای بزرگ آسیایی و جهانی چه مسیری را باید طی کنند. ظرفیتهای موجود در لیگ و باشگاهها نشان میدهد که بدمینتون کشور از نظر منابع انسانی و فنی توان پیشرفت را دارد ولی تحقق این ظرفیتها بدون مدیریت فعال، برنامهریزی مستمر و توجه جدی به تیمهای ملی ممکن نخواهد بود.
