مساوی تیم ملی مقابل بلژیک و همچنین بحث‌های زیادی که پیرامون انتخاب دراگان اسکوچیچ به عنوان سرمربی جدید پرسپولیس مطرح شده، ما را بر آن داشت تا سراغ حمید درخشان برویم و با او گپ بزنیم.

کاپیتان اسبق پرسپولیس و تیم ملی در گفتگو با خبرورزشی پرده پوشی را کنار گذاشت و با صراحت از ورود دلال‌ها صحبت کرد. گزیده ای از حرف های او را در ادامه می خوانید:

• وقتی زورمان به یک تیم نمی‌رسد، باید دفاع کردن را سرلوحه کار قرار بدهیم و یادمان باشد که خوب دفاع کردن هم یک مدل تاکتیکی است. من قبل از بازی با بلژیک در یک مصاحبه رادیویی اعلام کردم بهترین روش برای مقابله با این تیم استفاده از ۵ مدافع متمرکز و قرار دادن ۴ هافبک جلوتر از آنهاست.
• بلژیک فکر می‌کرد چهار گل به ایران می‌زند و به راحتی صدرنشین خواهد شد ولی وقتی در دقایق اولیه به هدفش نرسید و نتوانست دروازه ما را باز کند، دچار شتابزدگی شد و این استرس، دقیقه به دقیقه برایشان بیشتر شد طوری که دیدیم مدافعی در آن سطح بالا چطور یک اشتباه خیلی ساده انجام داد و کارت قرمز گرفت.
• تنها روش ایران برای گل زدن به بلژیک و یا امیدوار ماندن به گلزنی برابر این تیم، ضد حملات و استفاده از ضربات ایستگاهی بود. دیدید که از روی ضربه ایستگاهی به گل هم رسیدیم اما آفساید اعلام شد.
• ما نمی‌دانیم داخل مغز سرمربی تیم ملی چه می‌گذرد و نباید به جای او تصمیم بگیریم اما پیرامون استفاده نکردن از مهدی قایدی باید بگویم مهدی فوتبالیست خیلی خوبی است اما بیشتر به درد زمانی می‌خورد که حملات دامنه‌دار انجام داده و حریف را درون محوطه جریمه خود حبس کرده‌ایم. نباید از قایدی انتظار داشته باشیم با یک مدافع تنومند تنه به تنه شده و بازی فیزیکی انجام بدهد اما شهریار مغانلو چنین خصوصیتی را دارد.
• دفاع کردن چندان تاکتیک دشواری نیست ولی باید همان را هم بلد باشیم. کارلوس کیروش سال‌ها از این تاکتیک در فوتبال ایران استفاده می‌کرد ولی یادمان باشد که کیروش حمله کردن را بلد نبود. همین الان هم در تیم ملی غنا دقیقاً با شیوه تدافعی بازی می‌کند. شما همین بازی‌های جام جهانی را ببینید و تیمی مثل ژاپن را زیر ذره‌بین قرار بدهید. ژاپن خیلی خوب دفاع کردن را بلد است اما نکته مهم اینجاست که حمله کردن را هم به خوبی آموزش دیده و چون در فاز تهاجمی بهتر از شکل دفاعی است، با قاطعیت حمله می‌کند و چهار گل به تونس می‌زند.
• واقعا نمی‌دانم انتخابات در پرسپولیس با کدام متر و معیار فنی صورت می‌گیرد؟ همین آقای اوسمار ویرا را در سال ۱۴۰۲ سرمربی پرسپولیس کردند و کلی هم از او تعریف و تمجید شد اما هیچکس نگفت این آقا اسب زین شده یحیی گل محمدی را سوار شد و تیمی که توسط یک مربی ایرانی بسته شده بود را قهرمان کرد. البته برای لیگ بیست و پنجم دوباره سراغش رفتند اما کارنامه‌اش را دیدیم و هنوز یادمان نرفته وقتی جنگ شروع شد پرسپولیس در رتبه ششم قرار داشت.
• حمید درخشان هیچ سمتی در پرسپولیس ندارد و چشمش هم به دنبال هیچ صندلی در این باشگاه نیست اما دلش برای هواداران و تیمی که سالیان متمادی در آن بازی کرد، کاپیتانش شد و هدایتش را بر عهده گرفت، می‌سوزد. من با صراحت به شما می‌گویم دلال‌ها به دنبال فراهم کردن شرایطی هستند تا دراگان اسکوچیچ را به پرسپولیس بیاورند. این آقا تا قبل از اینکه سرمربی تیم ملی ایران بشود، چه کارنامه موفقی در فوتبال ما داشت؟ تازه همان ماجرای سرمربی شدنش در تیم ملی هم مثنوی هفتاد من است که ترجیح می‌دهم آن را باز نکنم! اغلب مربیان خارجی که در این چند سال وارد فوتبال ایران شدند، نه تنها چیزی به سواد فنی ما اضافه نکردند بلکه از بغل اسم و اعتبار فوتبال ایران حسابی به نان و نوایی رسیدند. نمونه بارز این قضیه کارلوس کیروش بود که غیر از ایران، همه جا ناموفق عمل کرد اما به اعتبار اینکه سه جام جهانی روی نیمکت تیم ما نشسته بود، فدراسیون فوتبال غنا دنبالش آمد و او را به جام جهانی ۲۰۲۶ برد تا همچنان نان حضورش در فوتبال ایران را بخورد.
• این روزها بحث بر سر آن است که دراگان اسکوچیچ سرمربی پرسپولیس می‌شود و خداداد عزیزی هم به عنوان سرپرست روی نیمکت این تیم می‌نشیند! یعنی همان ترکیبی که در تبریز حضور داشت، حالا دوباره در تهران شکل می‌گیرد! اگر واقعاً قرار است خداداد عزیزی سرپرست پرسپولیس شود و این همه پیشکسوت مجرب، تحصیلکرده و موجه تیم ما بیرون گود بمانند، خب اصلاً دیگر چرا در مورد پرسپولیس با ما صحبت می‌کنید؟ آقایان خودشان می‌برند و می‌دوزند اما وقتی به بن‌بست می‌رسند، مدعی می‌شوند که چرا پیشکسوتان پرسپولیس به ما کمک نمی‌کنند!؟ اگر قرار است خداداد سرپرست تیم ما شود، خب اصلا چرا با امثال علی پروین، حمید درخشان، ناصر محمدخانی و... که جوانی خود را در پرسپولیس گذاشته‌اند و الان هیچ سمتی در این باشگاه ندارند، صحبت می کنید؟ متاسفانه آقایان هر کاری که دلشان بخواهد، انجام می‌دهند.
• اصلاً نمی‌خواهم کوچکترین توهینی به مدیران و مربیان باسواد فوتبال ایران که کارنامه‌شان برای همه مشخص است، انجام بدهم. جایگاه آنها کاملاً معلوم و از نظر من هم بسیار محترم اما اگر این افراد که تعدادشان زیاد نیست و به نوعی حکم اقلیت و استثنا را دارند، کنار بگذاریم، باید به این واقعیت تلخ اعتراف کنیم که در فوتبال ایران متاسفانه هر چقدر بی‌سوادتر باشی، جایگاه بالاتری به دست می‌آوری! در این فوتبال اصلاً به سطح توانایی و اعتبار و سابقه ات نگاه نمی‌کنند بلکه باید آنقدر هنر داشته باشی که بتوانی روابط خوبی با برخی افراد به وجود بیاوری تا همیشه در گود بمانی!

بیشتر بخوانید: کریم باقری: دلم برای رضا شاهرودی سوخت، هیچوقت به حقش نرسید