آهو شفیعی بازیگر نمایش «دیکتهطور»، درباره نخستین مواجهه خود با این اثر گفت: در متن «دیکتهطور» اولین چیزی که جذبم کرد، لحن متن بود که در واقع یک آهنگ و لحن مشخص از ابتدا تا انتهای نمایشنامه تکرار میشد. سپس قصه «دیکتهطور» برایم جذاب شد. درباره نقش نگار هم استقلال شخصیت او را دوست داشتم؛ نگار بدون تعارف و بدون تردید حرفش را میزد و این برای من جذابترین ویژگی این شخصیت بود.
وی افزود: من خودم را بیش از چیزی که فکر کنید به این نقش نزدیک میدیدم. خودم را شخصیتی مستقل میدانم که میایستم و تا آخرین لحظه برای گرفتن حقم تلاش میکنم و این همان چیزی است که در شخصیت نگار وجود دارد.
شفیعی درباره نگاهش به این نقش در طول تمرینها بیان کرد: در طول تمرینها ذهنیتم نسبت به نقش مدام دچار تغییر میشد. یک جا نگار برایم قابل درک بود و یک جا نقش مقابل نگار. با هر دوی آنها همذاتپنداری میکردم و برای هر دویشان حق قائل بودم اما اکنون فکر میکنم آنچه بازی میکنم، مبتنی بر ذهنیتی درست از شخصیت نگار است.
وی درباره تأثیرگذارترین لحظه نمایش عنوان کرد: لحظه حرکت کردن به سمت قبرستانی که نگار در آن دفن میشود برای من تأثیرگذارترین بخش نمایش است، چون با نگاه به تکتک آجرهای خونین، انسانهایی را متصور میشوم که دیگر در این دنیا نیستند.
بازیگر نمایش «دیکتهطور» درباره همکاری با علیرضا معروفی کارگردان اثر نیز گفت: من کار کردن با علیرضا معروفی را به شدت دوست دارم. از چند جهت این همکاری برایم لذتبخش است؛ سلیقه او در اندازه بازیها با سلیقه شخصی من همراستاست و این برایم خوشایند است. علیرضا از آن دسته کارگردانهایی است که از روی صندلی بلند میشود و در صحنه مدام بازیگر را هدایت میکند. اگر چیزی را متوجه نشوی، حتی اگر لازم باشد صد بار آن را با تو مرور میکند. او مینیمالگراست و اگر ایدهای میدهد، مطمئنم که روی آن ایده روزها بارها فکر کرده و آن ایده، حاصل یک ذهنیت اولیه و گذرا نیست.
وی درباره تصویری که «دیکتهطور» در ذهنش تداعی میکند، اظهار کرد: برای من این نمایش یادآور خانهای، خانوادهای و آدمهایی است که با خودخواهیهای پدر آسیب دیدهاند و دیگر قابل بازسازی نیستند.
شفیعی درباره بازخوردهایی که از مخاطبان دریافت کرده است، گفت: تا امروز بیشترین چیزی که درباره «دیکتهطور» شنیدهام و خیلی از شنیدنش خوشحال شدهام، این بوده که این گروه و این نمایش بدون زور زدن اضافی، بدون ادعا و بدون اضافهکاری، در همه چیز از جمله شیوه اجرایی، به سادهترین شکل عمل کردهاند و تماشاگران نیز سادگی و بیریایی این نمایش را دوست داشتهاند.
وی ادامه داد: حضور در این گروه دوستداشتنی، بیش از هر چیز درباره پشت صحنه به من آموخت و تجربههای زیادی را فراتر از حضور روی صحنه برایم به همراه داشت.
این بازیگر درباره رسالت تئاتر نیز بیان کرد: به نظرم رسالت تئاتر در هر دورهای، زدن حرفی و رساندن مفهومی است که به صورت عادی قابل بیان نیست. تئاتر باید تأثیر خود را بگذارد، حتی اگر این تأثیر تنها بر یک نفر باشد.
وی در پایان گفت: «دیکتهطور» برای من تجربهای بسیار ارزشمند بود، چراکه بار هنری قابل توجهی داشت.
انتهای پیام/
