عصر ایران - اگر به معماری ساختمان ها، دکوراسیون داخلی آپارتمان ها و حتی طراحی گجت های هوشمندی که روزانه به دست می گیریم نگاه کنیم، یک ویژگی مشترک در همه آن ها خودنمایی می کند: سادگی، خطوط صاف و حذف هرگونه تزئینات اضافی. اما این سادگی مطلق از کجا آمد؟ چطور شد که بشر از نماهای پر زرق و برق سنتی و اشیای خانگی پر از جزئیات، به سمت هندسه کاربردی کوچ کرد؟ پاسخ این پرسش در یک چرخش تاریخی بزرگ در قرن بیستم نهفته است؛ جایی که «تولید انبوه» جایگزین «هنر دست» شد.
چرخش بزرگ از نماهای تزئینی به سمت اشیای کاربردی، در اوایل قرن بیستم شتاب گرفت. در آن دوران، معماران برجسته ای چون آدولف لوس (Adolf Loos) با انتشار بیانیه های تند، علیه تزئینات کاربردی موضع گرفتند و معتقد بودند ارجحیت دادن به ظاهر بر کارایی، هدر دادن منابع است. کمی بعد، مدرسه معماری و طراحی باوهاوس (Bauhaus) این تفکر را به یک استاندارد جهانی تبدیل کرد. آن ها طراحی را با سه اصل کلیدی پیوند زدند: کارایی، استانداردسازی و تولید انبوه.
تا اواخر قرن بیستم، این زبان مدرنیستی به قدری قدرتمند شد که شکل ظاهری دفاتر کار، آپارتمان ها، مبلمان و تمام کالاهای مصرفی را به تسخیر خود درآورد.
طراحی مدرن یک بیانیه است: صنایع دستی و تزئینات دستی، جای خود را به بازدهی بالا، قابلیت تکرارپذیری و استفاده از مصالح صنعتی دادند.
این جا به جایی تاریخی در اولویت های طراحی، صرفا یک موج زودگذر نبود؛ بلکه یک مستند زنده از تغییر سبک زندگی انسان است. امروزه نیز کارآمدی و متریال صنعتی همچنان بیشترین تاثیر را روی ساخت و ساز مسکن، فضاهای اداری و طراحی محصولات مدرن می گذارند. ما در جهانی زندگی می کنیم که در آن، فرم و هندسه، خود تزئینات هستند و کارایی، حرف اول و آخر را می زند.
