۳ خرداد ۱۳۶۱ تنها یادآور یک پیروزی نظامی نیست و خرمشهر فقط نام شهری نیست که این روز آزاد شد، این منطقه به خصوص شلمچه بیش از آنکه یک مرز یا یادمان جنگی باشد، بخشی از حافظه جمعی جنگی است که هنوز میتوان رد آن را در جغرافیای اطرافش دید. در سکوت امروز شلمچه، هنوز میتوان نشانه های آن روزها را دید؛ رد حضوری که از میان خاک، فرسودگی و آثار باقیمانده، همچنان خود را آشکار میکند.این تصاویر، تلاشی برای نزدیک شدن به همین حافظهاند، حافظهای که در زمین مانده و فراموش نمیکند.
شلمچه یکی از مسیرهای اصلی ورود ارتش بعث عراق به خرمشهر بود و بعدها به یکی از مهمترین محورهای بازپسگیری و دفاع تبدیل شد. همین پیوند، خرمشهر و شلمچه را به امتداد یکدیگر بدل میکند، یکی روایت آزادسازی شهر و دیگری زمینی که هنوز نشانههای آن روزها را با خود حمل میکند.
در این منطقه، جنگ تنها در خاطرهها یا روایتهای تاریخی ادامه پیدا نکرده است. بلکه در خود جغرافیا تهنشین شده است. سیمهای خاردار فرسوده، خاکریزهای خاموش، دیوارهای زخمی، رد قدمها و تصویرهایی که در میان باد و خاک باقی ماندهاند، هرکدام بخشی از حافظهای هستند که زمان نتوانسته آن را بهطور کامل پاک کند. این زمین، هنوز نشانههای عبور انسانهایی را در خود نگه داشته که روزی از همین مسیرها گذشتهاند.
