به گزارش رکنا، فعالیت بدنی، ناحیۀ هیپوکامپ را تحریک کرده و فرایند نورونزایی (تولید سلولهای عصبی جدید) را آغاز میکند. این سلولهای تازه در مدارهای موجود مغز جای میگیرند و به تضعیف خاطرات کهنۀ مبتنی بر ترس کمک میکنند و به مغز امکان میدهند که اولویت را به تجربیات ایمنتر و جدیدتر بدهد.
مطالعات نشان دادهاند که حرکت میتواند شدت عواطف مرتبط با آسیبهای روحی را کاهش دهد، واکنشهای مغز به استرس را پایین بیاورد و تابآوری بلندمدت را افزایش بخشد. زمان نیز اهمیت دارد؛ فعال ماندن پس از یک رویداد استرسزا میتواند مانع از تثبیت عمیق آن خاطره در مغز شود.
ورزش جایگزین رواندرمانی نیست، اما در کنار آن عمل میکند و بهبودی جسمی و روانی را همزمان پشتیبانی میکند.
ورزش فقط روی عضلات اثر نمیگذارد؛ روی مغز هم تأثیر عمیق و قابلاندازهگیری دارد. پژوهشها نشان دادهاند که فعالیت بدنی منظم میتواند ساختار، عملکرد و حتی رشد سلولهای مغزی را تغییر دهد.
ورزش جریان خون و اکسیژنرسانی به مغز را افزایش میدهد و تولید موادی را تحریک میکند که به رشد و ارتباط سلولهای عصبی کمک میکنند. این موضوع برای یادگیری و تقویت حافظه بسیار مفید است.
هنگام ورزش، مواد شیمیایی مفیدی در مغز آزاد میشوند که احساس آرامش و شادی ایجاد میکنند و میزان استرس را کاهش میدهند.
فعالیتهایی مانند پیادهروی تند، دویدن یا شنا میتوانند بخشهای مربوط به تمرکز و تصمیمگیری را تقویت کنند.
ورزش منظم احتمال بروز مشکلات مربوط به حافظه و کاهش تواناییهای ذهنی در سنین بالا را کمتر میکند.
خواب بهتر باعث عملکرد بهتر مغز، تقویت حافظه و تنظیم احساسات میشود.
ورزش به مغز کمک میکند ارتباطهای عصبی تازه ایجاد کند و توانایی یادگیری و سازگاری بیشتری داشته باشد.
حتی روزانه ۲۰ تا ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط هم میتواند تأثیر مثبتی بر سلامت مغز و روحیه داشته باشد.
