در مدت اخیر و در بحبوحه میانجی گری پاکستان میان ایران و آمریکا در دوره آتش بس موقت، شاهد طرح دیدگاه های مختلف در مورد ماهیت مذاکرات میان تهران و واشنگتن و چشم اندازهای احتمالی آتی آن بوده ایم.
از یک سو دولت آمریکا درخواست های زیاده خواهانه مطرح می کند و رییس جمهور این کشور نیز ابایی از مطرح کردن این مسأله به صورت آشکار ندارد و از سوی دیگر، ایران صراحتا تاکید می کند که بنای باج دادن ندارد و هزینه مقاومت را کمتر از سازش و تسلیم می پندارد.
جدا از تمامی تحلیل و تفسیرهایی که در مورد اصل مذاکرات میان ایران و آمریکا مطرح می شود، نباید یک نکته ساده را در این رابطه جا انداخت. آن نکته این است که اگر قرار باشد مذاکره با آمریکا، ایران و موقعیت کشور را به دوره قبل از تجاوز اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان برگرداند، به هیچ عنوان در راستای منافع و امنیت ملی ایران نیست.
اینکه برخی به توافق تاکید دارند و بدون توجه به تجربیات تاریخی نظیر برجام می خواهند برخی امتیازات را به صورت نقد به دشمن بدهند و چند وعده نسیه بگیرند، به هیچ عنوان قابل قبول نیست. کما اینکه اگر واقعا بنا بر این نوع از مذاکره بود، دیگر چه نیازی به تحمل یک جنگ وجود داشت. ایران می توانست قبل از جنگ هم امتیاز بدهد.
با این همه، قوه عاقله در کشور این ادراک را دارد که زمان کنونی وقت ایستادن پای منافع و امنیت ملی کشورمان است و اندکی عقب نشینی می تواند تبعات بسیار بدتری را برای ایران به دنبال داشته باشد. جدای از تجربه ایران در مذاکره با آمریکا، نگاهی جدی به سایر تجربیات تاریخی مشابه هم وجود دارد.
از قدیم گفته اند آزموده را آزمودن خطاست. مذاکره با آنهایی که جز فریب و دروغ نمی شناسند، باید با احتیاط و البته از موضع قدرت باشد. مذاکرات جاری باید یک گام رو به جلو برای ایران باشد نه اینکه سایه تهدید را همچنان بالای سر کشورمان نگه دارد. نباید به استدلال های کلیشه ای و به ظاهر زیبا اجازه داد تا منافع ملی ایران را به یغما ببرند و آسیب پذیری کشور را افزایش دهند.
