به گزارش الف، محسن مهدیان نوشت: این مذاکره فرق دارد چون: آمریکا با اصلاح خطای محاسباتی اش پای مذاکره خواهد نشست. 
کدام خطای محاسباتی؟ 
نگاه کنید ببینید امروز در چه نقطه ای قرار داریم. 
برای پاسخ به این سوال یک قدم عقب تر رویم. جنگ در چه نقطه ای شروع شد؟ 
نقطه شروع جنگ از دو خطای محاسباتی دشمن بود. 
اولا اینکه ایران در میدان دفاعی ضعیف است و با حمله نظامی شکست می خورد و دوم اینکه مردم پای کار این نظام نیستند. عده ای که بی دین شدند و باقی هم با حذف امام، متلاشی می شوند.  
 با این دو خطا در مذاکره قلدری می کردند. هر زمان هم می توانستند ناو و جنگنده می آوردند برای سایه جنگ. در نهایت هم با ورود به یک جنگ تمام عیار به سمت تغییر نظام و فروپاشی رفتند. 
اما نشد و نتوانستند.
چرا؟ در این 40 روز چه اتفاقی افتاد؟ 
جدای اینکه به هیچ یک از اهداف  نرسیدند هزینه های بسیاری دادند. هم شکست ابهت و هم شکست در میدان نظامی و هم شکست در افکار عمومی دنیا و هم مشروعیت جنگ و.... 
نتیجه اش چه شد؟ در نهایت آن دو خطای محاسباتی اصلاح شد. 
دقت کنیم همین شروط 10 ماده ای در میانه جنگ مطرح شد. اما آمریکا نپذیرفت. هنوز کورسوی امید داشت که ایران تسلیم شود. اما در نهایت ناچار شد مبنای مذاکره را همین شروط قرار دهد.
تا اینجای ماجرا که روشن است سراسر پیروزی است. 

اما از اینجا به بعد باید چه کرد؟ 

اینکه چه میشود و چه بدست می آوریم را نمی دانم. باید دید. باید محکم از مسوولین تحقق شروط 10 گانه را مطالبه کرد. اما آنچه می دانم اینست که گام نهائی در مذاکرات نیز همچنان موکول به حفظ همان اصلاح محاسباتی در ذهن دشمن است. 
یعنی همچنان میدان. میدان دو بخش دارد. آمادگی نیروهای نظامی که روشن است. هم مراقبت های حفاظتی و غیره و هم نگه داشتن تنگه هرمز. به هر طریق که نشان دهد تنگه امروز با دیروز متفاوت است.  
و دومی که مردم است. دقت کنیم بعد از تهدید آخر پوشالین و پوچ ترامپ آنچه برایش عجیب بود سپر انسانی مردم در پل ها و پتروشیمی ها بود. یعنی ترکیب میدان نظامی و میدان انسانی. 
دشمن خوب فهمید نسبت مردم با خاک و نظام شان چیست. 
همین میدان باید حفظ شود برای مذاکره. 
دقت کنیم آنچه برای دشمن اهمیت داشت حتی صدای بلند و غیور بخشی از مردم نبود. صدای واحد کل مردم بود. صدای یکپارچه مردم و مسوولین بود. 
برای مذاکره این سرمایه باید حفظ شود. 
باید در میدان ماند. آنهم با این هیبت و شمایل. 
هر خدشه ای در میدان اثرش را قهرا در میز مذاکره خواهد گذاشت.