به گزارش همشهری‌آنلاین، کورِتّا اسکات کینگ، همسر مارتین لوتر کینگ جونیور، فعال حقوق مدنی، نویسنده، سخنران و هنرمند بود و پس از ترور همسرش نقش بسیار مهمی در ادامهٔ جنبش حقوق مدنی و حفظ میراث او داشت.
او فعالانه با جنگ ویتنام مخالفت کرد؛ عضو جنبش Women Strike for Peace (اعتصاب زنان برای صلح) و همچنین Women’s International League for Peace and Freedom (انجمن بین‌المللی زنان خواهان صلح و آزادی) بود.
دقیقاً یک هفته پیش از ترور دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور، همسرش که عضو WILPF بود، از آتلانتا به واشنگتن رفت تا در یک کنفرانس مطبوعاتی بزرگ، از پیشنهادهای مطرح‌شده برای توافق صلح در ویتنام حمایت کند.

او در این کنفرانس مطبوعاتی چنین گفت: «تا زمانی که ما در ویتنام مردان، زنان و کودکان را می‌کشیم، میلیون‌ها فقیر در آمریکا با مرگ و رنج غیرضروری روبه‌رو هستند. تا زمانی که ما سرزمین‌ها و جوامع زیبای ویتنام را ویران می‌کنیم، شاهد تخریب و آشوب در زاغه‌های زشت آمریکا خواهیم بود. تا زمانی که از نفرت نسبت به مردمی آزادی‌طلب در آسیا مسموم می‌شویم، بیماری نژادپرستی اقلیت‌های خودمان را استثمار خواهد کرد و اکثریت آمریکایی را فاسد می‌کند.

بیایید لحظه‌ای بیندیشیم که در ویتنام چه می‌کنیم و در آمریکا چه می‌توانستیم بکنیم. ما یک میلیون دلار یا بیشتر برای ساخت یک بمب‌افکن خرج می‌کنیم تا به کار کشتن در جنگ بیاید. یک میلیون دلار می‌تواند برای ۱۰۰ خانوادهٔ فقیر آمریکایی مسکن مناسب فراهم کند.

ما دست‌کم ۳۵۰ هزار دلار خرج می‌کنیم تا هر سرباز به‌اصطلاح "دشمن" را در جنگ بکشیم. این مقدار پول می‌تواند برای ۳۵ سال درآمد تضمین‌شدهٔ سالانهٔ ۱۰ هزار دلاری برای یک خانوادهٔ بی‌کار یا بی‌درآمد فراهم کند.

ما مدرسه‌ها را در ویتنام نابود می‌کنیم، حال آنکه ساخت مدرسه‌های مورد نیاز در آمریکا را نادیده می‌گیریم. جنگ بیماری و گرسنگی را به ویتنام می‌آورد، در حالی که سلامت ضعیف و کمبود غذا فقیران آمریکایی ما را گرفتار کرده است.

من امروز اینجا هستم تا به همکارانم در Women’s International League for Peace and Freedom بپیوندم در این درخواست برای صلحی محترمانه در ویتنام. همچنین اینجا هستم تا بی‌عدالتیِ جنگ کنونی را با بی‌عدالتیِ فقر و نژادپرستی در داخل کشور پیوند دهم. این دو مشکل به‌طور جدایی‌ناپذیری به هم وابسته‌اند.»