سرویس اجتماعی تابناک- همان روزها که ترامپ پشت تریبون رفت و با لبخند به مردم گفت: «بروید خانههایتان، قرار است نقطهزنی کنیم.»
خانههایمان؟... مگر پناهگاهی غیر از این دیوارهای خشک و سرد داشتیم؟
و آن طرفتر، هواخواهان جنگ، کف زنان این عبارت تازه را تمجید کردند. فریاد می زدند ممنون عمو ترامپ! عمو بیبی!
این صداها از بلندگوهای دشمن و آنان که آب بر آسیاب دشمن می ریختند، میآمد.
اما شب ها، «نقطهزنی» معنای دیگری داشت.
معنای نقطه زنی
معنای واقعیاش این بود: نقطه به نقطه، روی نقشه رنگباخته خواب کودکانی که تازه ریاضی یاد گرفته بودند، نقطه به نقطه روی پوستر کنکور دانشجویان، روی چادر نیروهای امداد... روی قلب های نا آرام مادران. اسمش را نقطه زنی گذاشته بودند تا توجیه داشته باشند. اما ...
یک یک، یک به یک، آتش فرستادند.
آتش! نه برای هدفی نظامی، که برای به آتش کشیدن زندگی.
این طرف، خاک روی سر پدری میریخت که دنبال تکهای از کیف مدرسه پسرش میگشت. دنبال دخترش بود.
آن طرف، دستان خالی مادری، به جای لالایی، خاک صاف میکرد.
و در میان همه این نقطهها، نقطه سر خطی نبود... فقط نقطه پایان بود.
آنها اسم گذاشتند روی این جنایت: «نقطهزنی».
انگار با ماکروسافت پینت دارند یک نقاشی کودکانه را پاک میکنند.
تاریخ... خقوق بین الملل
اما تاریخ، اما این سنگها، اما این خیابانهای زخمی، خوب به خاطر میسپارند که پشت این عنوان تازه چه گذشت.
از جان مردم چه باقی ماند؟
از سرمایه یک عمر تلاش چه ماند؟
دود. فقط دود.
و حالا بگو: این «نقطهزنی» بود یا «نقطه به نقطه زنی»؟!
نقطه به نقطه زدن دل مادرها؟ نقطه به نقطه زدن آیندهای که زیر آوار ماند؟
...تاریخ قضاوت خواهد کرد.
این ها حقوق بین الملل را هم خودشان می نویسند و خودشان تفسیر می کنند و لازم باشد، همان را زیر پا هم می گذارند.
ما را می کُشند، تا آزادی به ارمغان بیاورند!
ما از آزادی بدمان نمیآید... از رهایی نمی گریزیم. اما نه از مدعیان.و البته پیش از آنکه آزادی معنا پیدا کند، باید «بودنی» باشد.
