به جای روزنوشت - قسمت اول
یوسف پزشکیان
سلام دوستان
صحبت امروز رئیسجمهور با واکنشهای زیادی همراه بود. عدهای فرم و کیفیت تصویر، عدهای عذرخواهی و عدهای کلمه «آتش به اختیار» را بهانه کردند و هر چه دوست داشتند گفتند. در یادداشت امروز میخواهم به این مسئله بپردازم.
پذیرش مفهومی به نام انتقاد
۱- یکی از خطاهای ما نگاه صفر و یکی است؛ دنبال آدم معصوم میگردیم. وقتی پذیرفتیم که حتی شخص اول کشور هم ممکن است خطا کند، میپذیریم که افراد دلسوز هم بتوانند انتقاد کنند. بنابراین انتقاد از رئیسجمهور، عضو شورای رهبری، و حتی رهبر ممنوع نیست.
۲- اینکه میتوانیم انتقاد کنیم به معنی این نیست که هر انتقادی درست است. ممکن است انتقاد وارد باشد یا ناوارد.
انتقاد به زمان انتقاد
انتقادهایی که به فرم و محتوای صحبت ضبط شده رئیسجمهور وارد شد حتی اگر درست باشد، در زمان مناسبی طرح نشده است. رسانهای کردن انتقاد هم به نظرم به نفع کشور نبود.
درباره فرم و تصویر
۱- ما در شرایطی هستیم که
در جنگ ۱۲ روزه (۱) لایه اول فرماندهان ما را ترور کردند. (۲) روسای اطلاعات سپاه را ترور کردند.
در جنگ اخیر (۳) رهبر انقلاب را شهید کردند. (۴) بار دیگر لایه اول فرماندهی نظامی ما را شهید کردند. (۵) بخشی از نیروهای اطلاعاتی را شهید کردند.
۲- در این شرایط حفظ جان مسئولان به اولویت مهم نظامی و امنیتی کشور تبدیل شده است. اگر دشمن نتواند به ترورهایش ادامه بدهد یک دستاورد در این جنگ قلمداد میشود. اینکه نگذاریم یک نفر دیگر شهید شود حیثیتی شده است.
۳- کسی که این شرایط را درک کند، باید طبیعتا بداند که دسترسیها بسیار محدود است و همراه کردن تیم فیلمبرداری و … اصلا ناممکن است. افراد غیر حرفهای با تجهیزات غیرحرفهای فیلم گرفتهاند و ارسال کردهاند. کسی همراه رئیسجمهور نیست که قاب تصویر درست کند و نور تنظیم کند و …
۴- حالا مخاطب انتقاد از فرم تصویر چه کسی است؟ رئیسجمهور؟ روابطعمومی؟ تشریفات؟ یا تیم حفاظت؟
ادامه دارد …
