به گزارش بهداشت نیوز، در مواجهه با ترس کودکان، برخی جملات و رفتارها میتواند موجب تشدید اضطراب و احساس ناامنی در آنان شود. از جمله این موارد، گفتن جمله «چیزی نیست؛ نترس» است که در عمل به معنای انکار ترس کودک بوده و ممکن است در ذهن او احساس بیپناهی و تحقیر ایجاد کند.
همچنین داد زدن یا تکان دادن کودک در زمان ترس، میتواند وحشت او را مضاعف کند؛ چرا که مغز کودک در چنین شرایطی در حالت «انجماد دفاعی» قرار دارد.
از دیگر رفتارهای نادرست در این موقعیت، گفتن جملاتی مانند «تو که بزرگ شدی» یا «این بچهبازیها چیه؟» است. در شرایط بحران، سن کودک اهمیت چندانی ندارد و مغز او بیش از هر چیز به پناه و امنیت نیاز دارد، نه تذکر اجتماعی.
وادار کردن کودک به حرکت یا صحبت نیز میتواند اضطراب او را افزایش دهد؛ زیرا ذهن کودک در وضعیت اضطراری، توان گفتوگو یا انجام حرکتهای اختیاری را از دست میدهد.
همچنین توصیه میشود در حضور کودک درباره خطر مرگ یا دشمن صحبت نشود، چرا که مغز کودک توان تفسیر انتزاعی ندارد و واژهها برای او به شکل تصویرهای واقعی در ذهن شکل میگیرد.
پخش اخبار ناگهانی با صدای بلند در خانه نیز میتواند ترس کودک را تشدید کند. صدای آژیر یا اعلام خطر، ترس کودک را تثبیت میکند و احساس امنیت خانه را میگیرد.
از سوی دیگر صحبت کردن با دیگران درباره ترس کودک در حضور او نیز میتواند حس «ضعیف بودن» را به کودک القا کند و موجب انزوای او شود.
منبع: ایسنا
