به گزارش ایرنا، آسمانِ مشهد امروز رنگ دیگری دارد؛ رنگی که از خاک سوگ و از اشک چشم‌های بی‌قرار دلداده‌ها جلا یافته و تمام کوچه‌های این شهر از خیابان‌های باشکوه اطراف حرم تا خلوت‌های کوچک خانه‌ها چشم به راهند.

چه غریب است این سکوت! شهری که همیشه با طنین صدای او و پیام‌های لبریز از نورش از نخستین روزهای سال نو جان می‌گرفت، حالا در آفتاب سوزان و نفس‌گیر، در جست و جوی سایه‌ای است که هر سال در نخستین روزِ سال امید زندگی می‌بخشید.

او که از همین خاک پیاپی از همین کوچه‌های تو در توی مشهد برخاسته بود؛ فرزندی از این دیار که با نگاهی به افق‌های دور، مسیر را روشن کرد. مشهد برای او نه فقط یک شهر که ریشه‌ای بود که هر سال با پیوند دوباره با آن و حضور در بارگاهِ منور رضوی جان می‌گرفت و پیام‌هایش را از این قطعه خاک ایران زمین به گوش جانِ ملت می‌رساند.

رهنمودهایش در نخستین لحظات سال تنها کلمات نبود بلکه نوری بود که در تاریکی‌های سال، چراغ راه ما می‌شد.

حالا، آن جایگاه آشنا، آن میثاق سالانه میان او و مردم، تنها و بی‌کلام مانده است. انگار زمان ایستاده است. انتظار آن پیام گرم و آن نگاه پدرانه، تمام وجودمان را گرفته، اما تنها پاسخ؛ پژواک گریه‌هایِ پنهانی زائران است.

او که همواره میان ما بود اینک غیبتش محسوس است؛ با این حال در هر ذره از غبار این شهر حضورش را حس می‌کنیم، صدای پایش و پژواک سخنانش را از کوچه های محله سرشور می‌شنویم، خاطره ها در ذهنمان مرور می‌شود و بزودی او را در جوار آقایش امام رضا(ع) خواهیم داشت تا ابد.

آقا سیدعلی که مسیر سبزش را از مشهد آغاز کرده بود، آن سردار بلندآوازه که از آستانِ خورشید، قامت امت را استوار ساخت اکنون در مشهد، در میان همسایگانِ ابدی مولایمان آرام می‌گیرد، در جایی که هیچ‌گاه جدایی از آن معنا ندارد.

فرزند برومند همین خاک که از دامان خراسان برخاست، در جوار بارگاه امام رضا(ع) جایی که او همواره به دنبال دریافت فیض بود، آرام می‌گیرد، او به خانه‌ بازگشته است، اما خانه‌ای که فراتر از مرزهای جغرافیایی است خانه‌ای از نور و حقیقت و اینک همشهریانش او را در آغوش می‌گیرند تا در نهایت عزت و عظمت پیکر مطهرش را در جوار حضرت رضا (ع) تشییع و تدفین کنند.

ای خاک مشهد؛ سنگین است که بدانیم دوباره برای دیدن او باید به رویاها پناه برد، دشوار است که دیگر آن پیام‌های صبحگاهی سال نو را از آن جایگاهی مقدس در رواق امام خمینی (ره) حرم نخواهیم شنید، پژواک صدایش را در گوشه گوشه حرم نخواهیم داشت.

امروز که آن فرزند معنوی امام رئوف به خانه بازمی‌گردد، در دل مردمان این شهر و ایران زمین و هر مسلمان آزاده ای یک جای خالی ایجاد شده که هیچ‌کس، هیچ‌گاه قادر به پر کردن آن نخواهد بود. او نه فقط یک رهبر که بخشی از نفس این شهر و کشور بود؛ بخشی از دعای‌های زیر گنبد زرین و بخشی از امید بی‌پایان ما.

خداوندا، این دلتنگی‌ها را به پاداش صبر ما بدل کن و در این روزها، همان نوری را که از بارگاه رضوی به ما می‌بخشید، در دل‌هایمان زنده نگاه دار.