به گزارش ایرنا وداع میلیونی مردم ایران با رهبر شهید ابعادی گسترده از پیوند ناگسستنی امام امت با ملت را به رخ زمانه کشیده است، اگرچه میلیون ها نفر عاشق و جان فدای ولایت در این وداع میلیونی خود را به سیل حضور در تهران و قم رساندند اما حلقه اتصال این مراسم شهر به شهر و کوچه به کوچه تا قلب های جامانده از این وداع تنیده شده است.
ملت ولایی ایران اسلامی امروز یکپارچه عزادار و حزن آلود وداع با رهبری عظیم الشان است که این غم نه فقط برای رهبری سیاسی بلکه غم فراق و هجران پدری دلسوز و جان فدا است که نه در شعار و سخن بلکه با جانی عزیز، جان فدای تمام فرزندان و میهن شد.
پیوند پدر و فرزندی میان رهبر امت و ملت به حدی عمیق و جانانه است که پس از سال ها سکانداری رهبری حکیم و فرزانه، آموخته های ایشان چنان در رگ و جان این مردم به تعالی رسیده که اکنون ملت ایران یکپارچه مبعوث شده است تا ریشه هر آنچه پلیدی و دیو صفتی است در این بزنگاه های تاریخی کنده و دور ریخته شود.
اگرچه ایران یکپارچه در تهران و قم برای بدرقه رهبر شهید به خروش درآمد اما سیل خروشان جامانده در این وداع تاریخی نیز در تب و تاب بود و هرآنکه به هر دلیلی پای رفتن و حضور در این گردهمایی عظیم را نداشت دست وداع با رهبر شهید را از کیلومترها دورتر دراز کرده است.
امروز همه خود را ملزم به وداع با رهبر شهید می دانند و هرکس به طریقی تلاش دارد خود را به زنجیر اتصال این وداع تاریخی وصل کند، از قاب تلویزیون گرفته تا فضای مجازی و اجتماعات شبانه، سهمی برای خود می خواهد.
امروز ایران یکپارچه بغض سنگین فراق دارد و حسرت های ناتمام یکی پس از دیگری در دل می ماند، یکی می گوید ای کاش بار دیگر می توانستم سخنرانی آقای شهیدم را به صورت زنده گوش کنم تا کلمه به کلمه این رهنمودهای حکیمانه را آویزه روح و جانم کنم؛ دیگری می گوید ای کاش می توانستم در این سال ها به دیدار رهبر شهید بروم و از نزدیک ایشان را ملاقات کنم؛ دیگری می گفت صحنه های دیدار کودکان به رهبر شهید را که می بینم بغض راه گلویم را می بنند و دلم می خواهد بلند بلند گریه کنم اما مگر این حسرت ها انتهایی دارد.
هرچه بیشتر به ساعات پایانی قرار نهایی با رهبر شهید و سپردن ایشان به خاک حرم خورشید هشتم نزدیک می شویم انگار عمق غم و اندوه فراق بیشتر به دل چنگ می زند؛ دریغا از نبود رهبر، پدر، دوست و سایه سر، حکیم مهربان، غمخوار و همراه برای ملت ایران!
عهدی از راه دور
اکنون که فضای عمومی کشور آکنده از اندوه، همبستگی و یادآوری سالها رهبری و مجاهدت امام شهید شده، روایت جاماندگان در میان انبوه جمعیت عزادار و حضور گسترده مردم، با بی تابی بیشتری همراه است.
مادری سالخورده که به قول خودش پای رفتن به مراسم وداع را ندارد با گریه می گوید: امروز تمام ملت ایران و هر انسان آزاده ای خود را مکلف به وداع با امام شهید می داند چراکه رهبر شهید سال های عمر خود را در راه انقلاب و ایران اسلامی جانفشانی و در نهایت نیز جان خود و خانواده اش را فدای اسلام و میهن کرده است.
وی با اشاره به فضیلت های رفتاری امام شهید تاکید کرد: رهبر شهید ما فردی فرزانه، حکیم و شجاع بود که ذره ای در برابر شیاطین و فراعنه زمانه تردید نداشت و با صلابت و استواری خود زبونی و ذلت آنان را در تاریخ ثبت کرد.
وی با بیان اینکه اینچنین رهبری افتخار ایران و ایرانی است گفت: امروز تمام مسلمانان و آزادی خواهان دنیا مدیون امام شهید امت هستند و کمترین حق ایشان بر گردن ما حضور در مراسم بود که به دلیل کهولت سن برایم مقدور نشد اما از دور به رهبر شهید سلام می دهم.
جوانی در میان جمعیت حاضر در مراسم بزرگداشت در خرم آباد نیز رهبر شهید را نماد مقاومت، استقلال و عزت ملی توصیف کرد و گفت: امام شهید امت پدری دلسوز و مهربان بودند که همواه جوانان را در سخنرانی و رهنمودهای حکیمانه خود با نهایت لطف و مهربانی خطاب قرار می دادند.
وی با دلتنگی از عدم حضور در مراسم وداع مصلای تهران و مسجد جمکران افزود: امروز در این مراسم حاضر شدم تا شاید ذره ای از این حسرت و دلتنگی ها کم شود.
در حالیکه عکس رهبر شهید را در دست دارد با حسرت به آن نگاه می کند و ادامه می دهد از اینجا، صدها کیلومتر دورتر اما قلبی مالامال ارادت، عهد می کنم همچنان که امام شهید خود را جان فدای ملت کرد من نیز تا پای جان از اسلام و میهنم دفاع کنم.
تلاطم دلتنگی در اقیانوس وداع جاماندگان
فرصت آخرین دیدار بعد از گذشت چهار ماه از شهادت امام شهید سیلی از محبان و جان نثاران را به قم و تهران رساند، اما اقیانوسی جامانده از این دیدار نیز همچنان در تلاطم دلتنگی می خروشد و با برپایی آیین های مختلف در تمام نقاط کشور دل های محبان را به مراسم وداع گره زده است.
غمی سنگین بر دلها چنگ انداخته و خاطرات سال ها پایمردی و مجاهدت رهبر فرزانه وحکیم ایران اسلامی را در اذهان زنده کرده است مگر می شود ایرانی بود، تعصب میهن دوستی داشت و قدردان رهبری مجاهد و شجاع نبود؟ اما چه می شود کرد همیشه جاماندگان دلسوخته ای هستند که از دور اشک بریزند و اینک این مردم در جای جای ایران از دلتنگی عدم حضور در مراسم اشک به چشم دارند.
اکنون اندوه وداع در ایران جانسوز است اما سنگینی این بغض بر گلوی جاماندگان عمیق تر شده چراکه باید حسرت وداع با رهبری را در دل داشت که نامش معنا بخش آرامش و امنیت بود.
امروز روایت ها حقیقی و برخاسته از ضمیر آگاه بشریت و انسانیت است، حتی همان هایی که ناآگاهانه در سال های گذشته منتقدانی دور از انصاف بودند حال جور دیگری سخن می گویند، حق گویی را سرلوحه می دانند و خود را به مراسم وداع رسانده اند پس چگونه می شود غم نبود در آیین های خداحافظی با رهبر عزیز را تحمل کرد؟
به همین بهانه همزمان با برگزاری مراسم وداع با «آقای شهید ایران»، شهرها نیز رنگ سوگ به خود گرفتهاند، خیابانهای سیاهپوش و حضور گسترده در مراسم وداع روایتگر دلتنگی مردمی است که علاوه بر غم فقدان رهبری فرزانه، جاماندگانی هستند که قلب و روحشان هر لحظه با پدر شهید و مهربانشان است.
