به گزارش ایرنا، در روزهایی که شالیزارهای تنکابن برای فصل زراعی جدید آماده می شوند، روستای «لَزربن» میزبان رویدادی بود که خستگی را از تن کشاورزان و جوانان منطقه بهدر کرد.
در پایان این رقابتهای جذاب و نفسگیر، به دو تیم برتر مسابقات کاپ قهرمانی و جوایز نقدی اهدا شد. استقبال چشمگیر خانوادهها و کشاورزان تنکابنی از این مسابقات نشان داد که ورزشهای بومی-محلی پتانسیل بالایی برای ایجاد انگیزه و جذب گردشگر در منطقه دارند.
با توجه به موفقیت این دوره، مسئولان محلی و برگزارکنندگان وعده دادند که در سال آینده، این جشنواره ورزشی را در ابعاد گستردهتر و با حضور تیمهای میهمان از خارج استان برگزار کنند تا «فوتشال لَزربن» به برند ورزشی تنکابن در فصل نشاکاری تبدیل شود.
فوتبال در زمین شالیزار برای آنها بهانه ای است برای شادی. اینجا پای دوستی و البته تلاش وافر در زمین برای پیروزی در میان است. آنها در زمین برای بردن به آب و آتش می زنند اما در پایان بازی آب سرد هر آنچه جسم به خود گرفته را پاک می کند و آماده نبرد واقعی می شوند. "نگهداری شالی و در نهایت برداشت محصول. اینها فوتبال را عاشقانه تر دوست دارند. "
فوتبال در مازندران فقط تماشای بازی نساجی، استقلال و پرسپولیس و دیگر تیم هایی که در لیگ برتر هستند یا آنهایی که برای تیم ملی بازی می کنند، نیست. افراد دیگری هستند که فوتبال برای آنها لذتبخش است. حتی لذتبخش تر از بازیکنان حرفه ای. یا بچه هایی که در کوچه و پس کوچه های شهر بازی می کنند. وحتی کارگرانی که در حاشیه ی شهر تنکابن بعد از فارغ شدن از کار هفتگی دور هم جمع می شوند و در خاک و خل با هم بازی می کنند و کری هم می خوانند.
مسابقاتی که در زمین شالیزار یا همان زمین های زارعی برگزار می شود فوتشال نام دارد. یعنی فوتبال داخل شالیزار. این بازی ها تدوام نگهداری شالیزار و به منظور بازگشت جوانان روستا به مزارع، در یک هزار متر از اراضی کشاورزی روستای لزربن در روزهای اخیر در اغاز خرداد ماه با شخم زنی برای کشت برنج در شهرستان تنکابن برگزار شد. فارغ از نتیجه چه شور و شوقی. چه تلاشی می کنند برای بردن و هدایت توپ به داخل زمین. همانند تلاشی که از آنها برای کاشت برنج و برداشت می بینیم. ماه ها تلاش و صبر برای برداشت برنج و کسب روزی حلال برای گذران زندگی.
بازی در شالیزارها که پر از آب و گل است، سختیهای خودش را دارد که فوتشال را سختتر از فوتبالهای دیگر کرده است. سعید حسنی که به عنوان دروازهبان بازی میکند و عضو هیات برگزارکننده نیز هست در گفتوگو با خبرنگار ایرنا به سختیهای آن اشاره میکند: یک بازی خیلی سخت و در عین حال قدرتی و فنی است و چیزی شبیه به فوتبال ساحلی است. حرکت دادن توپ در گل کار سختی است که باعث میشود بازیکنانی که از نظر فنی سطح بالایی دارند و از قدرت بدنی زیادی برخوردارند، بازی کنند.
به گفته وی، فوتشال برای بچههای روستا از جام جهانی هم مهمتر است: این ورزشی است که در خون بچههای روستاهای مازندران است و قبل از اینکه برای این بازی قانونگذاری و یک جام برگزار کنیم، بچهها از کوچکی بازی میکردهاند. اینجا مثل شهر نیست و بچهها در مزرعه بزرگ شدهاند و در مزرعه هم کار میکنند و هم بازی، به همین خاطر بازی در گل یک چیز عادی است. برای بچههای لزربن، فوتشال حتی از جام جهانی هم مهمتر است و هر سال منتظرند که موعد برگزاری جام برسد و بازی کنند.
به گفته این عضو هیات برگزارکننده مسابقات، قوانین این بازی تقریباً مانند فوتبال ساحلی است: هر تیم پنج نفر ثابت و سه یار ذخیره دارد و ۲ داور بازی را قضاوت میکنند که از ساکنان روستا هستند. بازی در یک زمین شالیزار که افراد روستا به برگزارکنندهها امانت میدهند و ابعاد آن ۲۵ در ۴۰ متر است، برگزار میشود. بازی در ۲ تایم ۱۵ دقیقهای مفید برگزار میشود، تعویضها آزاد است و قوانین آن تقریباً شبیه فوتبال ساحلی است.
برنجکاری یکی از مهم ترین فعالیت کشاورزی در مازندران و منبع مهم درآمد کشاورزان استان است و با تولید بیش از یک میلیون تن، ۴۲ درصد برنج مورد نیاز کشور از این استان تامین میشود. استان مازندران تولید کننده ۷۲ نوع محصول زراعی و باغی است که در تولید ۱۵ محصول رتبه اول تا سوم را دارد.
این استان با برخورداری از تنها ۲ و نیم درصد زمین کشاورزی کشور، سالانه هفت درصد از تولیدات کشاورزی و ۱۱ درصد از ارزش اقتصادی محصولات کشاورزی کشور را در اختیار دارد.
