همشهری آنلاین: آگاهی از این نکات، احتمال زنده‌ماندن تا رسیدن نیروهای امداد را به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌دهد. نخستین و مهم‌ترین واکنش پس از گرفتار شدن زیر آوار، حفظ آرامش است. کنترل ترس و تنفس عمیق کمک می‌کند ضربان قلب کاهش یابد و مصرف اکسیژن کمتر شود. این موضوع به فرد اجازه می‌دهد انرژی خود را برای مدت طولانی‌تری حفظ کند؛ موضوعی که در محیط تاریک و محدود زیر آوار اهمیت حیاتی دارد و امکان مدیریت بهتر شرایط را فراهم می‌کند.

پس از کنترل شرایط روانی، مدیریت انرژی اهمیت زیادی پیدا می‌کند. اگر راه خروج ایمن وجود نداشته باشد یا آوار اطراف ناپایدار به نظر برسد، بهترین تصمیم این است که فرد در همان وضعیت نسبتاً امن باقی بماند و از حرکت‌های بی‌دلیل خودداری کند. تلاش برای جابه‌جا کردن آوار یا حرکت بدون تجهیزات می‌تواند باعث ریزش بیشتر سازه، تشدید آسیب‌های احتمالی و حتی از بین رفتن مسیرهای نجات شود. بی‌حرکتی نسبی در این شرایط به حفظ اکسیژن و انرژی کمک می‌کند.

یکی دیگر از خطرات مهم در فضای زیر آوار، گرد و غبار و ذرات معلق است که می‌تواند تنفس را دشوار کند. پوشاندن دهان و بینی با هر وسیله‌ای مانند پارچه، شال، ماسک یا حتی بخشی از لباس، از ورود ذرات به دستگاه تنفسی جلوگیری کرده و خطر آسیب به ریه‌ها را کاهش می‌دهد. این کار همچنین از سرفه‌های مکرر و هدر رفت انرژی جلوگیری می‌کند.

در چنین محیطی باید به خطرات پنهان نیز توجه داشت. کابل‌های برق آسیب‌دیده، لوله‌های گاز شکسته، مواد قابل‌اشتعال، قطعات فلزی تیز یا مصالح ناپایدار می‌توانند خطرات ثانویه ایجاد کنند. بنابراین لازم است از تماس با این موارد پرهیز شود و از وارد کردن فشار به بخش‌هایی از آوار که احتمال ریزش دارند، خودداری شود؛ زیرا حتی یک حرکت کوچک ممکن است تعادل سازه را برهم بزند.

برای جلب توجه نیروهای امدادی، روش‌های کم‌انرژی بهترین گزینه هستند. ضربه‌زدن آرام و منظم به لوله‌ها یا قطعات فلزی می‌تواند صدا را به بیرون منتقل کرده و توجه امدادگران را جلب کند، بدون آنکه خطر ریزش دوباره آوار افزایش یابد.

اگر تلفن همراه در دسترس باشد، می‌توان با شماره‌های اضطراری مانند ۱۱۵ (اورژانس)، ۱۱۰ (پلیس) و ۱۲۵ (آتش‌نشانی) تماس گرفت یا پیامک ارسال کرد. در صورت فعال بودن GPS نیز ارسال موقعیت مکانی می‌تواند روند یافتن فرد را سرعت دهد. حتی روشن کردن چراغ گوشی، ارسال پیام یا استفاده از زنگ هشدار نیز راهی برای اعلام حضور محسوب می‌شود.

هنگامی که نیروهای امداد به محل می‌رسند، برقراری ارتباط دقیق و آرام با آن‌ها اهمیت زیادی دارد. بهتر است فرد بدون فریاد و با جملات کوتاه صحبت کند تا هم انرژی خود را حفظ کند و هم امدادگران بتوانند جهت صدا را تشخیص دهند. اعلام وضعیت جسمانی، میزان جراحت و محل تقریبی گرفتار شدن اطلاعات مهمی برای تیم‌های نجات است. در این مرحله نیز پیروی کامل از دستورهای امدادگران و پرهیز از اقدامات خودسرانه، نقش مهمی در افزایش شانس نجات دارد.

در نهایت، حفظ خونسردی، صرفه‌جویی در انرژی، محافظت از راه‌های تنفسی و برقراری ارتباط با نیروهای امدادی از مهم‌ترین عواملی هستند که می‌توانند احتمال زنده ماندن و خروج ایمن از زیر آوار را به شکل چشمگیری افزایش دهند.