خاکسپاری هیجان در مستطیل سبز؛ این دقیقاً همان اتفاقی است که این روزها تحت نام «پایانبندی لیگ در شرایط اضطراری» به تیتر یک محافل فوتبالی تبدیل شده است. فدراسیونی که با طرح برگزاری متمرکز مسابقات در یک شهر، عملاً ناتوانی خود در مدیریت بحران را فریاد زد، حالا با مخالفت ۱۲ باشگاه روبهرو شده است.
اما فاجعهبارتر از این بنبست، زمزمه یک «پیشنهاد عجیب» است: اعلام قهرمان از همین حالا! تصمیمی که بیشتر شبیه به یک شوخی تلخ و سرشار از ابهام است. جالب اینجاست که سرپرست باشگاه استقلال با آغوش باز از این هرجومرج استقبال کرده و مدعی شده با تیمی که ۷ امتیاز اختلاف دارد در یک ترونمنت رقابت نمیکند! اما باید از جناب تاجرنیا پرسید اگر این طعنه صراحتاً متوجه پرسپولیس است، تکلیف تیمهای دوم و سوم یعنی تراکتور و سپاهان که تنها ۲ امتیاز با صدر جدول فاصله دارند چیست؟ آیا از نگاه جنابعالی، نبض رقابت در رگهای این تیمها نمیتپد و آنها مصلحتبینانه باید قربانی محاسبات شما شوند؟!
اعلام قهرمانی تنها با ۲۲ بازی، یعنی نیمهکاره رها کردن اعتبار لیگ. چنین جامی، حتی اگر در ویترین باشگاهی جای بگیرد، در تاریخ فوتبال ایران از درجه اعتبار ساقط است. کدام هواداری میتواند در سالهای بعد، با افتخار به جامی نگاه کند که نه در زمین مسابقه، که در اتاقهای دربسته اداری به دست آمده است؟
یادمان نرود ما فرزندان همان نسلی هستیم که در دهه ۶۰، زیر سایه سنگین جنگی تمامعیار و در شرایطی به مراتب هولناکتر، اجازه ندادیم چراغ استادیومها خاموش شود؛ در آن روزهای سخت، فوتبال در وجب به وجب خاک ایران زنده ماند تا ثابت کند ورزش، آخرین سنگر امید است. حالا واقعا چه شده که تصمیمسازان فوتبال ما به دنبال «پاک کردن صورتمسئله» و رفع مسئولیت به این شکل هستند؟
و سوال بعدی که بسیار مهم است و دست کمی از ماجرای اعلام تیم قهرمان ندارد؛ تکلیف تیمهایی که در آستانه سقوط به لیگ آزادگان هستند چه میشود؟ آیا قرار است سرنوشت آنها را هم با همین بیتفاوتی و به صورت شانسی ورق بزنیم؟
بیشتر بخوانید: مدیرعامل سپاهان: قهرمان لیگ باید در زمین مشخص شود، نه پشت میز
