همشهری آنلاین- سحر جعفریان: ٢ موشک به قرار تاکتیک جنگی «ضربه ٢ مرحلهای» به سمت دختران شجره طیبه ایران شلیک شدهاند. سریع و سراسیمهاند؛ مثل شیطان که میگویند عجله دارد. موشک اول فرصت نداد دختران وطن، زنگ تفریح را بازی کنند و موشک دوم نیز امان نداد پناهگرفتههایشان در کنج نمازخانه جان سالم به درد برند. ١۶۵ دختر از جنگ و موشک آمریکایی-صهیونی به شهادت رسیدند. کسی چه میداند شاید با شنیدن این خبر، مادران و پدرانشان هم جان داده باشند.
موشکها نه میدانند حقوق بشر چیست و نه مرگ و خون را میفهمند. که اگر میفهمیدند یا به وقت ساخته شدن بد قلقی میکردند و یا از آغوش لانچرها کَنده و از غلاف جنگندهها پرتاب نمیشدند. و یا اگر کَنده و پرتاب میشدند مثل آن موشک که به دیوار خانهای در تهران (روز پنجم جنگ) فرورفت، نافرمانی میکرد و عمل نمیکرد. اما اَسف و افسوس که نمیفهمند و پیدرپی شلیک میشوند...یکیشان خواب نوزادان گاندی را برهم میزند و دیگریشان آوار به سر و ترس به دل غیرنظامیان میشود و یا حتی کمی از تاریخ قاجار و ناصرالدینشاه را تخریب میکند. مشق جنگ دختران ایران تا فصل «دفاع» است و معلم از فرمول «حمله» امتحان نمیگیرد؛ چون ایرانِ مادر، چشم به زیبایی بافته گیسوهای دخترکان دیگر ندارد و نمیخواهد فرزندانش هر صبح با صدای جنگنده و انفجار بیدار شوند.
