رحمانیان در ارتباط با آسیبی که حذف شدن تلهتئاتر به تلویزیون وارد میکند، گفت: تلویزیون دائما در حال آسیب زدن به خودش است. سالهاست که با حذف هنرمندان کاربلد و برنامههای پرمخاطب مثل «نود»، بیشتر از هر کسی به خودش آسیب میزند و به نظر میرسد برای مدیران فعلی تلویزیون که از سال ۸۸ به بعد در این ساختار مشغول فعالیت هستند، موضوع مهمی نیست. او افزود: ریزش مخاطبان، اقبال مردم به شبکههای خارجی و شبکههای نمایش خانگی گویی برای تلویزیون اهمیتی ندارد و بیشتر به فکر یکدست کردن مواضع و دیدگاهها هستند. همین امر باعث شده تکثر آرایی که تا حدی هم وجود داشت، از بین برود. برنامهنویسیها نیز از لحاظ کمی و کیفی نزول کرده است.
تلویزیون به تازگی از راهاندازی مرکزی جدید به نام «سیمرغ» خبر داده که قرار است توان تولیدی این رسانه در ژانرهای مغفولمانده نمایشی و غیرنمایشی را بالا ببرد؛ یکی از این ساختارهای فراموششده تلهتئاتر است. رحمانیان ضمن ابراز امیدواری برای ساخت دوباره تلهتئاترها، گفت: امیدوارم دوستانی که در تلویزیون هستند به خودشان بیایند و با جذب تهیهکنندگان و کارگردانهایی نظیر حسن فتحی که این کار را بلدند و بازیگرانی که توانایی احیای تلهتئاتر را دارند، این ساختار را به قاب تلویزیون برگردانند. محمد رحمانیان بازگشت این ساختار به تلویزیون را راه نجاتی برای این رسانه دانست و تاکید کرد: تلویزیون نسبت به شرایط موجود آگاه نیست و دنبال راه نجات نمیگردد. بازگشت تلهتئاتر مخاطبان ریختهشده تلویزیون را باز میگرداند.
رحمانیان در ارتباط با ضبط تئاتر صحنه و پخش آن از تلویزیون گفت: این هم نوعی از تلهتئاتر است اما امکانات صوتی و تصویری زیادی نیاز دارد. خیلی از نمایشهایی که در دهه ۶۰ از تلویزیون پخش میشد از روی صحنه ضبط میشدند. بسیاری از آثار که روی صحنه میرفتند با کیفیت بسیار بالا ضبط و در تلویزیون پخش میشد و مورد استقبال قرار میگرفت.
