به گزارش گروه وب گردی خبرگزاری صدا و سيما، دانشمندان تعدادی خرس آبی (تاردیگرید)، یکی از جان‌سخت‌ترین گونه‌های حیات در جهان، را شلیک کردند تا ببینند آیا میکروب‌های بیگانه می‌توانند در جهان‌های دیگر زندگی کنند یا خیر.
خرس‌های آبی قادرند در برودت و حرارت شدید و همچنين خلاء فضا زنده بمانند، این بدین معناست که می‌شود از آن‌ها برای آزمایش نظریه «پان‌اسپرمیا» استفاده کرد. بر اساس این نظریه، حیات می‌تواند از طریق ستاره دنباله‌دار یا شهاب‌سنگ بین جهان‌ها جابه‌جا شود.

برای آزمایش این نظریه، پژوهشگران دانشگاه کنت با استفاده از همان تفنگ گاز سبک دو‌مرحله‌ای که ناسا برای شبیه‌سازی برخورد‌ها در فضا به کار می‌برد، خرس‌های آبی منجمد را شلیک کردند.
این موجودات با سرعت‌های گوناگون به هدف‌هایی ماسه‌ای شلیک شدند که نشان داد خرس‌های آبی از برخورد‌های با سرعت بالای ۲ هزار و ۶۰۰ کیلومتر در ساعت (۷۲۸ متر در ثانیه) جان سالم به در می‌برند، اما اگر این رقم به ۳ هزار و ۲۰۰ کیلومتر در ساعت افزایش یابد، که فشار را به ۱.۱۴ گیگاپاسکال می‌رساند‌، بعید است این جاندار زنده به سیاره برسد. این یعنی احتمال نمی‌رود، البته کاملا ناممکن نیست، که جانوران از سفر در فضا جان سالم به در ببرند.
شهاب‌سنگ‌ها با سرعت بیش از ۱۱ کیلومتر در ثانیه با زمین برخورد می‌کنند، در حالی که شدت برخوردشان با مریخ حدود ۸ کیلومتر در ثانیه است. هرچند این سرعت بیشتر از آن است که خرس‌های آبی زنده بمانند، ممکن است یکی که از مریخ به زمین برخورد می‌کند فشار ضربه کمتری را متحمل شود.
ماه هم هست؛ سرعت حدود ۴۰ درصد اجرامی که با ماه برخورد می‌کنند آن‌قدر پایین است که خرس آبی روی آن زنده بماند که به گونه‌های حیات اجازه می‌دهد در مسیر سفر در فضا، از یک سیاره روی یک جرم آسمانی دیگر بپرند.
در سال ۲۰۱۹، ماه‌نشین برشیت هنگام فرود، با سطح ماه برخورد کرد و جمعیتی از خرس‌های آبی ساکن این کره فاقد حیات شدند.
خرس‌های آبی توانایی شگفت‌انگیزی دارند که به خواب طولانی عمیق فرو بروند، فرایند‌های زیستی‌شان را متوقف کنند و بعد دوباره به کار بیندازند. خرس‌های آبی روی ماه «زندگی نمی‌کنند» و احتمالا تا سال‌ها در همان وضعیت باقی خواهند ماند.
چارلز کاکل اخترزیست‌شناس در دانشگاه ادینبورو،در گفتگو با مجله ساینس توضیح داد: آنچه مقاله نشان می‌دهد این است که جانداران چندسلولی پیچیده به‌راحتی نمی‌توانند منتقل شوند. به بیان دیگر، در مورد حیوانات، زمین جزیره‌ای زیست‌جغرافیایی است. در آن مثل پرنده‌ای فاقد قدرت پرواز در یک جزیره، گیر افتاده‌اند.

پژوهش «محدودیت‌های بقای خرس آبی در شدت برخورد بالا؛ پیامد‌ها برای نظریه پان‌اسپرمیا و نمونه‌برداری از جهان‌های منجمد» در نشریه آستروبیولوژی (زیست‌اخترشناسی) منتشر شده است.
منبع: ایندیپندنت