روانشناسان چکار می کنند؟

یک  روانشناس  چگونگی تفکر، احساس و رفتار ما را از دیدگاه علمی مطالعه می کند و این دانش را برای کمک به افراد در درک ، توضیح و تغییر رفتار خود به کار می برد.

روانشناسان به افراد زیادی کمک می کنند و می توانند انواع مختلفی از مشکلات را درمان کنند. برخی از افراد ممکن است به دلیل اینکه مدت طولانی احساس افسردگی، عصبانیت یا اضطراب دارند با یک روانشناس صحبت کنند یا ممکن هست به دلیل یک بیماری مزمن که زندگی یا سلامت جسمی آنها را مختل می کند ، از یک روانشناس کمک بخواهند.

اشخاص دیگری ممکن است دارای مشکلات کوتاه مدت باشند که می خواهند در انتخاب مسیر صحیح به آنها کمک بشه ، مانند انتخاب یک شغل جدید یا سوگ مرگ یکی از اعضای خانواده.

روانشناسان می توانند به افراد کمک کنند تا یاد بگیرند که با شرایط استرس زا کنار بیایند ، بر اعتیاد غلبه کنند، بیماری های مزمن خود را مدیریت کنند و آزمایش ها و ارزیابی هایی که می تواند به شما در تشخیص یک بیماری کمک کند یا در مورد نحوه تفکر، احساس و رفتار فرد به شما کمک کند.

این آزمون ها ممکن است مهارت های فکری ، نقاط قوت و ضعف شناختی ، استعداد و ترجیح شغلی ، ویژگی های شخصیتی و عملکرد عصب روانشناختی را ارزیابی کند.

چگونه روانشناسان به ما کمک می کنند ؟

روانشناسان می توانند به طیف وسیعی از مشکلات سلامتی کمک کنند و از مجموعه ای از درمان های مبتنی بر شواهد برای کمک به مردم در بهبود زندگی خود استفاده کنند. معمولاً آنها از درمان استفاده می کنند (که اغلب به آن روان درمانی یا گفتاردرمانی گفته می شود).

 انواع مختلفی از درمان وجود دارد ، اما روانشناس با شخص مورد نظر همکاری خواهند کرد تا بهترین روش را برای حل مشکل فرد مشخص کنند و متناسب با مشخصات و مشکلات بیمار باشد.

درمان می تواند برای یک فرد ، زوجین یا خانواده باشد. برخی از روانشناسان حتی برای استفاده از هیپنوتیزم آموزش دیده اند، که تحقیقات نشان داده است برای طیف وسیعی از شرایط از جمله درد، اضطراب و اختلالات خلقی موثر است .

برای برخی شرایط ، درمان و دارو ترکیبی از درمان هستند که بهترین عملکرد را دارند. برای افرادی که از دارو بهره مند می شوند، روانشناسان با پزشکان مراقبت های اولیه، متخصصان اطفال و روانپزشکان برای درمان کلی کار می کنند.

موضوعاتی که روانشناسان تحقیق و عمل خود را به سمت آنها متمرکز می کنند:

مشکلات بهداشت روان مانند افسردگی ، اضطراب، ترس و غیره .

عوامل تعیین کننده رفتار عصبی ، ژنتیکی ، روانشناختی و اجتماعی .

عوامل تعیین کننده روانشناختی سلامت و عوامل روانی که به سلامت و مدیریت بیماری کمک می کنند .

نقش عوامل روانشناختی در پیشگیری از بیماری و حفظ سلامت جسمی .

توانبخشی و سازگاری با ناتوانی و بیماری مزمن .

درک و مدیریت درد رابطه بین عوامل روانشناختی و شرایط جسمی و بیماری (به عنوان مثال دیابت ، بیماری قلبی ، سکته).

مدیریت جنبه های روانشناختی بیماری های فانی و مراقبت های پایان زندگی .

عملکردهای شناختی (به عنوان مثال ، یادگیری ، حافظه ، حل مسئله ، توانایی فکری) .

رفتار مجرمانه ، پیشگیری از جرم و خدمات برای قربانیان و مرتکبان فعالیت جنایی .

اعتیاد ، مصرف مواد (به عنوان مثال سیگار کشیدن ، الکل ، داروهای تجویز شده و تفریحی) .

استرس ، عصبانیت و سایر جنبه های مدیریت سبک زندگی .

مشاوره دادگاه در مورد نقش عوامل روانشناختی در امور حقوقی (به عنوان مثال ، حوادث و جراحات ، توانایی والدین ، ​​صلاحیت اداره امور شخصی شخص).

روانشناسی در محل کار (به عنوان مثال انگیزه ، رهبری ، بهره وری ، بازاریابی ، محل کار سالم ، ارگونومی) روابط و مشکلات زناشویی و خانوادگی.

و عوامل روانشناختی مربوط به عملکرد در محل کار ، مدرسه ، تفریح ​​و ورزش.

روانشناسان چگونه آموزش می بینند؟

روانشناس برای تمرین روانشناسی پس از گذراندن دوره کارشناسی حداقل به 4-6 سال مطالعه تمام وقت نیاز دارد. دوره های آموزشی شامل زمینه هایی مانند اخلاق ، آمار ، اختلافات فردی و مبانی زیست شناختی ، شناختی- عاطفی و اجتماعی رفتار و همچنین آموزش های خاص در ارزیابی و درمان روانشناختی است.

در دوره تحصیلات تکمیلی ، دانشجویان روانشناسی نیز ممکن است در تحقیق و آموزش شرکت کنند. قبل از فارغ التحصیلی یک دوره کارآموزی با نظارت تمام وقت یک ساله مورد نیاز است و در بیشتر کشورها قبل از صدور مجوز یک سال تمرین تحت نظارت مورد نیاز است.

جایی که روانشانس ها کار میکنند

بسیاری از روانشناسان به صورت خصوصی کار می کنند یا با گروهی از روانشناسان دیگر یا ارائه دهندگان خدمات بهداشتی همکاری می کنند.

گروه دیگری از روانشناسان نیز در مدارس ، دانشگاه ها ، بیمارستان ها و کلینیک های پزشکی ، زندان ها و مراکز اصلاح و تربیت ، مراکز درمانی جانبازان ، کلینیک های بهداشت روان و بهداشت ، مشاغل و صنایع ، خانه های سالمندان و مراکز توانبخشی و مراقبت های طولانی مدت کار می کنند.

اگرچه روانشناسان به طور کلی مجوز دارند ، اما آنها باید حوزه های صلاحیت خود را به نهاد نظارتی اعلام کنند و لازم است در محدوده صلاحیت خود عمل کنند. به عنوان مثال ، یک روانشناس که روان عصب شناسی را انجام می دهد (ارزیابی و درمان مشکلات تفکر یا عملکرد مغز که ممکن است بعد از تصادف یا سکته رخ دهد به عنوان مثال) در زمینه روانشناسی اعصاب آموزش دیده باشد.

موسسه روانشناسی خانه شیرین  با استفاده از ابزارهای دقیق بالینی به ارزیابی و تشخیص اختلالات روانی می‌پردازد و سپس به طراحی و اجرای مناسب درمان‌های مورد نیاز پرداخته تا سلامت مراجعان را بهبود ‌دهد. ما در موسسه خانه شیرین آماده ارائه خدمات به شما عزیزان در کلیه زمینه های روانشناسی می باشیم.

"این مطلب تبلیغاتی است"

انتهای پیام/