گوهریسنا انزانی در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان اینکه طلاق صوری گاه به فرصتی برای بازنگری بر رابطه تبدیل می‌شود، اظهار کرد: این وضعیت بر فرزندان اثر چشمگیری دارد چرا که توضیح این موضوع پیچیده برای کودک معمولا باعث سردرگمی، اضطراب و ترس از آینده می‌شود.

وی اضافه کرد: از سوی دیگر ممکن است یکی از زوجین ابتدا با طلاق صوری موافقت کند، اما پس از مدتی و با تجربه حس آزادی یا استقلال، تصمیم به تداوم این وضعیت بگیرد. در نتیجه دوره‌ای طولانی از ابهام شکل می‌گیرد که فرسودگی روانی و تشدید حس بلاتکلیفی را به دنبال دارد، بنابراین طلاق صوری می‌تواند پیامدهای منفی قابل‌توجهی برای تمام اعضای خانواده به همراه داشته باشد.

انزانی با اشاره به اینکه دو نفری که از نظر قانونی از هم جدا شده‌اند اما همچنان با یکدیگر زندگی می‌کنند ممکن است دچار استرس و دوگانگی هویتی شوند، گفت: میزان این فشارها به کیفیت رابطه، دلایل جدایی و نگرش طرفین بستگی دارد. با این حال، وقتی زوجین زیر یک سقف زندگی می‌کنند، نوعی ابهام در نقش‌هایشان شکل می‌گیرد و تعریف دقیق رابطه نامشخص می‌ماند، در حالی که از نظر قانونی از هم جدا شده‌اند، سعی در نگهداشت زندگی روزمره‌ دارند. این تعارض میان واقعیتها، تنش‌ها و فشارهای روانی را افزایش می‌دهد.

این روان‌شناس بیان کرد: ابهام درباره آینده و ناتوانی در پیش‌بینی آن خود به منبعی برای استرس تبدیل می‌شود. در این شرایط، مرزهای عاطفی کاملا نامشخص و امکان دارد یکی از طرفین، رابطه را پایان‌یافته تلقی کند.

انزانی در پایان خاطرنشان کرد: افراد وابسته ممکن است تصور کنند طلاق فقط روی کاغذ رخ داده است، اما پس از ثبت رسمی آن احساس ناامنی، غم و بی‌اعتمادی را تجربه می‌کنند. طلاق صوری ترس از جدایی واقعی را نیز افزایش می‌دهد؛ زیرا زمانی که اعتماد شکننده است، یک اقدام نمادین مانند طلاق صوری می‌تواند به سوءظن و اختلاف واقعی منجر شود. زوج‌هایی هم که پیش‌تر بحران‌های جدی در رابطه داشته‌اند، گاهی با طلاق صوری به جای حل مشکل، ناخواسته مسیر جدایی واقعی را هموار می‌کنند.

انتهای پیام