علیرضا جهانبخش در هفتههای اخیر، یکی از چهرههایی بود که بیشترین انتقادها را تحمل کرد؛ چرا که از نگاه بسیاری، بازیکنان جوانتر و آمادهتری میتوانستند به جای او راهی جام جهانی شوند.
با این حال، مسئول انتخاب فهرست نهایی تیم ملی، امیر قلعهنویی بود و او تصمیم گرفت جهانبخش را با خود به جام جهانی ببرد.
بعد از حذف ایران اما، اتفاق جالبی رخ داد. در شرایطی که خود قلعهنویی هنوز حاضر نشده درباره عملکرد تیم ملی توضیح بدهد، اطرافیانش از هومن افاضلی تا علیرضا بیرانوند، آنقدر از عملکرد تیم ملی دفاع کردهاند که انگار جای ایران و کیپورد در جام جهانی عوض شده است!
در این میان، شاید منطقیترین حرف را خود علیرضا جهانبخش زد:
به شخصه اعتقاد دارم در جام جهانی ۲۰۲۶ دستاوردی نداشتیم.
هیچوقت برای دعوت شدنم اصرار نکردم.
به قلعهنویی گفتم اگر میشود به اردو نیایم.
بعضی از حواشی علیه تیم ملی را خود بازیکنان به وجود آوردند.
نوع برخورد کادرفنی با انتقادها باید منطقی و مبتنی بر واقعیت باشد.
من هنوز از زیر آوار شکست مقابل قطر در جام ملتهای آسیا بیرون نیامدهام.
همین چند جمله، شاید از صدها ساعت مصاحبه و توجیه، ارزشمندتر باشد. تیم ملی اگر چند عضو دیگر با همین میزان واقعبینی داشت، امروز این حجم از خشم و بیاعتمادی در افکار عمومی شکل نمیگرفت.
پذیرفتن اشتباه، سخت است اما انکار آن، فقط شکست بعدی را نزدیکتر میکند. متأسفانه در فوتبال ایران، قبول مسئولیت یک استثناست؛ نه یک اصل.
و شاید به همین دلیل است که صحبتهای جهانبخش، این روزها بیش از هر حرف دیگری به دل مینشیند. چون او برخلاف بسیاری از همتیمیهایش، تلاش نکرد حذف از جام جهانی را به یک دستاورد تبدیل کند.
او فقط یک حقیقت ساده را گفت: «در جام جهانی، دستاوردی نداشتیم.»
شاید همین یک جمله، ارزشمندترین دستاورد تیم ملی بعد از حذف باشد.
بیشتر بخوانید: از مهدویکیا شاکی شدی؛ وقتی خداداد را حذف کردند چرا سکوت کردی؟!
