به گزارش همشهری آنلاین، عبدالله نخستین آبشخور را در باغ خانه پدریاش ساخت. او در اینباره به همشهری میگوید: «بعد از اینکه اولین آبشخور را به کمک پدرم ساختم، این کار را ادامه دادم. تا امروز چندین آبشخور در روستا ساختهام و همچنان به توسعه آنها فکر میکنم.»
این کودک طبیعتدوست عنوان میکند: «علاقهام به پرندگان باعث شده زمان بیشتری را صرف مراقبت از آنها کنم. بهتازگی هم با کمک خواهرم یک آبشخور جدید ساختهایم. البته خواهرم از من کوچکتر است و در ساخت و آمادهسازی آبشخورها مشارکت دارد.»
عبدالله درباره پرندگانی که از این آبشخورها استفاده میکنند نیز نکات جالبی را مطرح میکند: «بلبلها از جمله پرندگانی هستند که برای نوشیدن آب به این محل مراجعه میکنند. حضور پرندگان در اطراف آبشخورها، نتیجهای دلگرمکننده برای من است.»
یک سال کار جدی
در ادامه، پدر عبدالله به همشهری میگوید: «علاقه فرزندم به کمک به پرندگان و حیاتوحش از مدتها پیش شکل گرفته و طی حدود یک سال گذشته این کار را بهصورت جدی دنبال میکند.»
احمد عزیزی عنوان میکند: «عبدالله هر جا همراه من میآید، به فکر پرندگان و حیوانات است. اگر ظرف یا گودالی ببیند، سعی میکند در آن آب بریزد تا پرندگان از آن استفاده کنند. حتی در باغچه و زمین اطراف خانه نیز چند آبشخور درست کرده است.»
بازگشت به زندگی
عبدالله که چهار سال با بیماری سرطان خون دستوپنجه نرم کرده بود، اکنون از بهبود وضعیت جسمانی خود خبر میدهد و با انرژی بیشتری فعالیتهای روزمره خود را دنبال میکند. او در کنار درس و مدرسه، همچنان به مراقبت از پرندگان و ساخت آبشخورهای جدید ادامه میدهد.
پدرش توضیح میدهد: «بخش زیادی از روند درمان عبدالله در شیراز و بیمارستان آنکولوژی امیر سپری شد. به دلیل شرایط بیماری، در این سالها اجازه نمیدادیم به تنهایی از خانه خارج شود و بیشتر اوقات در کنار خانواده بود. خوشبختانه اکنون وضعیت او بسیار بهتر شده و حدود یک سال است که امکان حضور بیشتر در محیط بیرون را پیدا کرده است.»
به گفته خانواده، علاقه عبدالله به ساخت آبشخور و کمک به پرندگان، پس از همراهی با پدرش در طبیعت شکل گرفت و امروز به یکی از مهمترین دلمشغولیهای او تبدیل شده است.
