سعیده محبی- اگر فیفا بازی کرده باشید، احتمالاً این صحنه را می‌شناسید.
دقیقه ۸۸ است. دو بر یک جلویی. توپ هم زیر پایت است و فقط داری وقت‌کشی می‌کنی. با خودت می‌گویی:
«فقط دو دقیقه دیگه...»
«فقط توپ رو نگه دار...»
«فقط یه ضدحمله نخور...»
و دقیقاً از همین لحظه، همه چیز شروع می‌کند به خراب شدن؛ فوتبال وارد فاز کامبک می‌شود.
یک پاس اشتباه.
یک توپ لو رفته.
یک ارسال روی دروازه.
و بعد، گل.
گل دقیقه ۹۰+۳ فقط یک گل نبود؛ یک Rage Quit تمام‌عیار بود. همان گلی که باعث می‌شود چند ثانیه کنترلر را نگاه کنی و به این فکر کنی که فوتبال چرا این‌قدر به درام علاقه دارد.

در فوتبال واقعی هم، خطرناک‌ترین زمان بازی شاید نه دقیقه اول باشد، نه پنالتی و نه حتی وقت‌های اضافه؛ بلکه همان چند دقیقه آخر است. زمانی که همه فکر می‌کنند نتیجه مشخص شده و بازی تصمیم می‌گیرد نظرش را عوض کند.
در فوتبال یک جمله معروف وجود دارد که می‌گوید: «بازی نود دقیقه است.» البته همه می‌دانند این جمله کاملاً درست نیست.
چون بعضی از مهم‌ترین لحظه‌های فوتبال دقیقاً بعد از دقیقه ۹۰ اتفاق می‌افتند.
دقیقه ۹۰ جایی است که که منطق از زمین خارج می‌شود. برای تیمی که جلو افتاده، هر ثانیه کش می‌آید و طولانی‌تر می‌شود. برای تیمی که عقب است، ساعت انگار ناگهان شروع می‌کند به دویدن. تماشاگرها دیگر فقط بازی را تماشا نمی‌کنند؛ زمان را دنبال می‌کنند.
در این لحظه، همه چیز به یک سؤال ساده گره می‌خورد: «آیا واقعاً تمام شده است؟»
تجربه فوتبال می‌گوید معمولاً نه.
جام جهانی بارها نشان داده که بعضی بازی‌ها درست زمانی تصمیم می‌گیرند داستانشان را عوض کنند که همه فکر می‌کنند به پایان رسیده‌اند. یک ارسال آخر، یک ضربه سر، یک توپ برگشتی یا حتی یک شوت ناگهانی کافی است تا نتیجه‌ای که قطعی به نظر می‌رسید، وارد فصل دیگری شود.
و شاید به همین دلیل باشد که هیچ فوتبالی‌دوستی قبل از سوت پایان با خیال راحت، با عینک یا بدون عینک جشن نمی‌گیرد. اما اگر دقیقه ۹۰ در فوتبال واقعی خطرناک است، در فیفا تقریباً یک منطقه‌ پرخطر محسوب می‌شود.
پلیرهای فیفا این لحظه را خوب می‌شناسند. همان زمانی که نتیجه ۲ بر صفر است، ساعت بازی عدد ۸۸ را نشان می‌دهد و ناگهان تصمیم می‌گیری فوتبال را نه با حمله، بلکه با مدیریت زمان ادامه بدهی.
بعد مکالمه‌ درونی شروع می‌شود:
«فقط توپ رو نگه دار...»
«خواهشاً ضدحمله نخور...»
«چرا همه بازیکنام یهو خسته شدن؟»
«فقط دو دقیقه دیگه...»
«داور، دیگه وقتشه سوت بزنی!»
نتیجه ۲-۰ بود و همه چیز تحت کنترل به نظر می‌رسید؛ تا اینکه بازی تصمیم گرفت مومنتوم (Momentum) را عوض کند!
و دقیقاً همین‌جاست که فوتبال تصمیم می‌گیرد با تو شوخی کند.
یک پاس اشتباه.
یک توپ لو رفته.
یک ضدحمله.
و بعد، گل...
گل دقیقه ۹۰+۳؛ Last-Minute Winner (گل پیروزی در دقایق پایانی) همان گلی که باعث می‌شود برای چند ثانیه به صفحه خیره شوی و سعی کنی بفهمی دقیقاً چه اتفاقی افتاد. بله Choke...؛ از دست دادن برد در لحظه‌ای که همه چیز تحت کنترل بوده.
در فوتبال واقعی، چنین گل‌هایی می‌توانند یک ملت را به خیابان‌ها بکشانند یا در سکوت فرو ببرند. در فیفا، معمولاً نتیجه‌اش یک «Pause» طولانی است؛ همان چند ثانیه‌ای که کنترلر را پایین می‌گذاری و به سقف نگاه می‌کنی.
جذابیت فوتبال دقیقاً همین است؛ اینکه هیچ‌وقت کاملاً قابل پیش‌بینی نیست. حتی وقتی ساعت می‌گوید زمان تمام شده، بازی ممکن است نظر دیگری داشته باشد.
و شاید به همین دلیل است که پلیرهای فیفا هیچ‌وقت قبل از سوت آخر احساس امنیت نمی‌کنند.
چون فوتبال یک قانون نانوشته دارد:
اگر فکر می‌کنی بازی تمام شده، احتمالاً هنوز تمام نشده است. فوتبال تنها ورزشی است که گاهی پایانش را بعد از پایانش می‌نویسند.

253 258