رضا جاودانی مجری سابق برنامه‌های ورزشی در گفت‌وگو با عصر ایران درباره اجرا در حوزه ورزشی گفت: اگر قرار باشد درباره یک برنامه استاندارد ورزشی صحبت کنیم، باید بدانیم که در همه جای دنیا اصول مشخصی رعایت می‌شود. نباید همه چیز را با هم مخلوط کنیم و صرفاً محصولی تولید کنیم که فقط در مقطع کوتاهی مورد توجه قرار بگیرد.

این مجری ورزشی که مهمان برنامه جام‌جهانی آپارات اسپرت بود با انتقاد از نبود تفکیک میان برنامه‌های تحلیلی و سرگرم‌کننده گفت: متأسفانه در کشور ما تفاوت میان یک برنامه وزین ورزشی و یک برنامه فان ورزشی به درستی مشخص نشده است. برنامه تحلیلی باید درباره مسابقه، استادیوم، بازیکنان، مربیان و اتفاقات فنی ورزش صحبت کند، اما برنامه سرگرم‌کننده ممکن است از میان آن همه جمعیت، یک یا دو سوژه جذاب پیدا کند و همان را دستمایه طنز یا سرگرمی قرار دهد. این دو قالب کاملاً متفاوت هستند اما متأسفانه در کشور ما این مرزها از بین رفته است.

جاودانی درباره احتمال بازگشت به تلویزیون نیز گفت: اگر شرایط فراهم شود، طبیعتاً علاقه دارم دوباره فعالیت کنم چرا که برای این کار سال‌ها زحمت کشیده‌ام، عمر و جوانی‌ام را صرف آن کرده‌ام و حتی در بسیاری از مواقع از خانواده‌ام گذشته‌ام، چون مسئولیت کاری‌ام چنین اقتضا می‌کرد. با این حال، بازگشت به تلویزیون برای من به هر قیمتی ممکن نیست و این نکته برایم اهمیت زیادی دارد.

وی ادامه داد: البته باید دید شرایط چگونه خواهد بود. از سوی دیگر معتقدم امروز رسانه‌های جدید تا حد زیادی جای تلویزیون را گرفته‌اند و به نظر من در سال‌های آینده نیز شکل و شمایل تلویزیون به طور کلی تغییر خواهد کرد. پلتفرم‌ها به دلیل انعطاف بیشتر در استانداردها و شیوه فعالیت، ظرفیت بالاتری برای جذب مخاطب دارند.

این مجری در پاسخ به این موضوع که تلویزیون به راحتی برنامه‌ها و مجریان خود را از دست می‌دهد، گفت: این موضوع فقط مربوط به امروز نیست و تقریباً در همه ادوار تلویزیون وجود داشته است. بسیاری از تهیه‌کنندگان تصور می‌کنند اگر مجری یک برنامه تغییر کند، اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد، در حالی که به اعتقاد من مجری شناسنامه یک برنامه است. تغییر مجری باید آخرین گزینه باشد. در عوض لازم است روی ایده‌های نو، فکر تازه و خلاقیت سرمایه‌گذاری شود؛ موضوعی که متأسفانه کمتر در ساختار تلویزیون شاهد آن هستیم.

این مجری با اشاره به تأثیر تجربه در اجرای برنامه‌های زنده اظهار کرد: بارها با خودم فکر کرده‌ام که ای کاش تجربه امروز را در سال‌های جوانی داشتم. هرچه تجربه انسان در اجرا بیشتر می‌شود، نگاهش هم پخته‌تر خواهد شد. اگر امروز همان مصاحبه‌ای را که ۲۰ یا ۲۵ سال پیش انجام داده بودم، دوباره اجرا می‌کردم، احتمالاً بسیاری از سؤال‌ها را اصلاً نمی‌پرسیدم یا دست‌کم به شکل دیگری مطرح می‌کردم.

جاودانی درباره تصمیمی که اگر به گذشته بازگردد آن را تغییر می‌دهد، گفت: نمی‌توانم بگویم تصمیم اشتباهی گرفته‌ام، اما از نوع برخورد دوگانه‌ای که برخی مدیران با من داشتند همچنان آزرده‌خاطر هستم. اگر قرار بود به گذشته برگردم، شاید آن‌قدر زمان و انرژی برای اجرا و تلویزیون نمی‌گذاشتم و زودتر به سراغ علاقه دیگرم، یعنی حقوق می‌رفتم و فعالیت حرفه‌ای در حوزه وکالت را آغاز می‌کردم.

وی ادامه داد: من تلویزیون را خانه خودم می‌دانستم و واقعاً آن را دوست داشتم، اما احساس می‌کردم آن علاقه متقابل وجود ندارد. همین مسائل به مرور باعث می‌شود انسان دل‌زده شود.
جاودانی در پاسخ به این پرسش که آیا درباره این موضوع با مدیران رسانه ملی صحبت کرده است، گفت: هیچ‌وقت به صورت مستقیم با مدیران صحبت نکردم. فقط در سال‌های اخیر گاهی زمزمه‌هایی مطرح می‌شد که مثلاً قرار است برنامه را از فلانی بگیرند. نهایتاً هم اگر برخوردی صورت می‌گرفت، در حد چند دقیقه در راهروهای سازمان بود و می‌گفتند اگر شرایط این‌گونه است، خداحافظی کنیم و برویم.

وی تأکید کرد: هیچ‌گاه به صورت حرفه‌ای به من ابلاغ نشد که قرار است برنامه تمام شود. اصلاً برنامه متوقف نشد و هنوز هم ادامه دارد، اما نوع برخورد به گونه‌ای بود که احساس کردم دیگر نمی‌توانم در آن برنامه اثرگذار باشم. از سوی دیگر، برنامه دیگری هم به من واگذار نمی‌شد  شاید به این دلیل که اولویت مدیران افراد یا مسائل دیگری بود. به همین دلیل بهترین تصمیم این بود که خداحافظی کنم.