گروه سیاست نامه‌نیوز: نگاه رهبر انقلاب به عرصه داخلی طوری بود که بی‌تردید هیچکس نمی‌تواند بگوید ایشان خود را در قالب یک گروه سیاسی یا حتی یک طبقه اجتماعی تعریف می‌کرد. نگاه ایشان به سیاست و جامعه فراگیر بود. حالا پرسش این است که چنین ویژگی منحصر به فردی چگونه در طول چند دهه رهبری رهبر شهید انقلاب اسلامی ادامه یافت؟

ناصر ایمانی، تحلیلگر مسائل سیاسی، درباره این موضوع به «نامه‌نیوز» گفت: «به باور من، برجسته‌ترین ویژگیِ رویکرد ایشان، اعتماد و باوری شگفت‌انگیز و ریشه‌دار به مردم بود. در طول سه دهه گذشته، هرگاه رویدادی رخ می‌داد و ایشان از مردم سخن می‌گفتند، برخی در تعجب می‌کردند چرا اینقدر بر ، اما ایشان همواره بر این باور اصرار داشتند. برای نمونه، در بحران‌های سیاسیِ داخلی همچون سال‌های ۷۶، ۸۱ و ۸۲، به ویژه سال ۸۸، ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ که کشور دست‌خوش تنش‌های سیاسی سنگین شد، بسیاری از صاحبنظران گمان می‌کردند فاصله مردم و نظام به شدت افزایش یافته و اعتماد عمومی از میان رفته است و تنها ۲۰ تا ۳۰ درصد از مردم از سیاست‌های نظام حمایت می‌کنند. با این حال، رهبر شهید انقلاب در همان بحران‌ها پیوسته بر این نکته تأکید داشتند که مردم، نگهبانان اصلی این نظام و کشورند».

او ادامه داد: «آخرین سخن ایشان پیش از شهادت این بود که خداوند این مردم را مبعوث خواهد کرد. این جمله برای ما تا اندازه‌ای تعجب‌آور بود، اما پس از شهادت ایشان، با چشمان خود دیدیم که چگونه مردم مبعوث شدند. از دیگر دستاوردهای این نگاهِ مبتنی بر اعتماد به مردم، پاسداری از جمهوریت نظام است. واقعیت این است که هیچکس به اندازه رهبر شهید انقلاب به اصل جمهوریت باور نداشت و همین اعتقاد به مردم بود که حراست از جمهوریت را برای ایشان به مسئله‌ای اساسی تبدیل کرده بود. ایشان در دوم خرداد ۷۶ که یکی از بزنگاه‌های دفاع از جمهوریت بود و نیز در سال ۸۸، به‌شکل قاطع از جمهوریت نظام پاسداری کردند و بهای آن را نیز پرداختند. پاسخ مردم به این اعتماد را در مراسم تشییع پیکرشان به عینه دیدیم. هر کس در آینده بخواهد از زندگی رهبر شهید درس بگیرد، ناگزیر باید به مردم باور داشته باشد».

این تحلیلگر مسائل سیاسی همچنین بیان کرد: «رهبر شهید انقلاب افزون بر توجه به جریان‌های سیاسی، نگاهی عمیق‌تر به خودِ مردم داشتند. ما معمولا اسیر تفکراتی می‌شویم که جریان‌های سیاسی تزریق می‌کنند و می‌پنداریم که آن جریان‌ها، همه مردم هستند، در حالی که مردم، بسیار فراتر از این جریان‌ها هستند. در جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه باید اذعان کنیم که مردم، همه آن جریان‌های سیاسی را پشت سر گذاشتند».

ایمانی در پایان گفت: «اگر یک روز پیش از جنگ ۱۲ روزه یا یک روز پیش از جنگ رمضان، از بسیاری از جریان‌های سیاسی می‌پرسیدند که در صورت وقوع جنگ، مردم چه واکنشی نشان خواهند داد، بی‌گمان پاسخ‌هایی می‌شنیدیم که با آنچه در عمل رخ داد، تفاوت اساسی داشت. چه کسی باور می‌کرد که مردم سه ماه در خیابان بمانند و چنین همبستگیِ بی‌سابقه‌ای از خود نشان دهند؟ پس از رویدادهای ۱۸ و ۱۹ دی نیز هیچ‌کس چنین پیش‌بینی نمی‌کرد. جریان‌های سیاسی، مطبوعات و رسانه‌های وابسته، گاه چنان در فضای خود غرق می‌شوند که گمان می‌کنند مردم همان هستند که آن‌ها می‌گویند؛ حال آنکه از خرداد سال گذشته تا امروز، به روشنی دریافتیم که چنین نیست. بی‌تردید نباید از جریان‌های سیاسی نیز غافل بود، اما نباید آن‌ها را همه مردم دانست».