به گزارش ایسنا، در یکی از بزرگترین مطالعات انجامشده در زمینه آیویاف، پژوهشگران نتایج درمان ۱۸ هزار و ۳۹۶ زن را که بین ژانویه ۲۰۱۲ تا دسامبر ۲۰۲۱ نخستین چرخه آیویاف خود را در هفت مرکز درمان ناباروری در استرالیا آغاز کرده بودند، بررسی کردند. پیگیری وضعیت این بیماران تا دسامبر ۲۰۲۳ ادامه داشت.
به نقل از مدیکالاکسپرس، نتایج نشان داد که روشهای نوین آیویاف توانستهاند طی سه چرخه درمان، نرخ تجمعی تولد نوزاد زنده را به ۶۸.۲ درصد برسانند؛ این در حالی است که در ۹۵.۳ درصد انتقالها تنها یک جنین منتقل شده و نرخ تولد چندقلویی تنها ۲.۹ درصد بوده است.
این یافتهها پیشرفت قابلتوجهی نسبت به نتایج تاریخی آیویاف محسوب میشوند. مطالعات قدیمی که پیش از رواج فناوریهای مدرن آزمایشگاهی انجام شده بودند، نرخ تجمعی تولد زنده پس از سه چرخه درمان را حدود ۵۳ تا ۵۹ درصد گزارش کرده بودند؛ در همان زمان، میزان بارداریهای چندقلویی اغلب بیش از ۲۰ درصد بود.
پژوهشگران معتقدند این بهبود حاصل پیشرفتهایی مانند کشت بلاستوسیست، انجماد سریع جنین (ویتریفیکاسیون)، راهبرد «فریز همه جنینها» (Freeze-all) و بهینهسازی پروتکلهای انتقال جنین منجمد است؛ روشهایی که امروزه بهطور گسترده در درمانهای آیویاف استفاده میشوند.
در این مطالعه، پژوهشگران نرخ تجمعی تولد زنده را در حداکثر سه چرخه آیویاف و با استفاده از پروتکلهای درمانی جدید بررسی کردند. این پروتکلها شامل کشت طولانیمدت جنین تا مرحله بلاستوسیست (روز پنجم یا ششم رشد)، انجماد سریع جنین و انتقال جنین در چرخهای جداگانه پس از فریز کردن بودند.
زنانی که از تخمک اهدایی، تخمک منجمد یا مسیرهای درمانی خاص همراه با آزمایشهای ژنتیکی ویژه استفاده کرده بودند، از مطالعه کنار گذاشته شدند.
موفقیت درمان ارتباط مستقیمی با سن داشت. زنان کمتر از ۳۵ سال به نرخ تولد زنده ۸۴.۵ درصد رسیدند. زنان ۳۵ تا ۳۷ ساله نرخ ۷۴.۴ درصد داشتند. در گروه ۳۸ تا ۴۰ سال این رقم ۵۷.۷ درصد بود. در زنان ۴۱ تا ۴۲ ساله نیز نرخ موفقیت ۳۰.۱ درصد گزارش شد.
پژوهشگران توضیح دادند که کشت بلاستوسیست با توسعه فناوری ویتریفیکاسیون بسیار مؤثرتر شده است. این روش بقای جنین را پس از انجماد و ذوب به شدت افزایش داده و باعث شده نتایج انتقال جنین منجمد با انتقال جنین تازه تقریبا برابری کند.
به گفته آنان، مجموعه این پیشرفتها امکان اجرای راهبرد «فریز همه» را فراهم کرده است؛ روشی که در آن همه جنینها ابتدا منجمد میشوند و سپس در زمان مناسب، هر بار تنها یک جنین منتقل میشود، نه در همان چرخه تحریک تخمدان.
کمرنگ شدن «بهای دوقلوزایی»
این مطالعه همچنین تغییرات نتایج درمان را در گذر زمان بررسی کرد. این پیشرفتها شامل استفاده از محیط کشت تکمرحلهای و سیستمهای کشت جنین همراه با تصویربرداری زمانگریز (Time-lapse) بود.
در این بررسی مشخص شد که درصد تخمکهای بارور شده که به بلاستوسیست قابل استفاده تبدیل شدند، از ۴۸.۳ درصد به ۵۷.۶ درصد افزایش یافت. انتقال تکجنینی از ۹۲.۸ درصد به ۹۷.۳ درصد رسید. همزمان، نرخ تولد چندقلویی از ۳.۲ درصد به ۲.۷ درصد کاهش پیدا کرد.
نتایج مطلوب بدون نیاز به انجام روتین PGT-A
یافتههای این پژوهش همچنین نشان میدهد که برای همه بیماران، رسیدن به نتایج مطلوب آیویاف لزومی به انجام روتین آزمایش ژنتیکی پیش از انتقال جنین (PGT-A) ندارد. PGT-A آزمایشی است که پیش از انتقال، جنینها را از نظر ناهنجاریهای کروموزومی بررسی میکند.
این نتایج از ادامه تلاشها برای گسترش انتقال تکجنینی در سراسر جهان حمایت میکند. آینده آیویاف در افزایش موفقیت هر بار انتقال جنین، در کنار حفظ دستاوردهای ایمنی درمان، نهفته است. پیشرفت در آیویاف معمولا حاصل مجموعهای از بهبودهای تدریجی است، نه یک جهش ناگهانی و بزرگ.
این مطالعه نشان میدهد که بهینهسازی روشهای آزمایشگاهی، پایبندی به دستورالعملهای مبتنی بر شواهد و اتخاذ رویکردی نسبتا محافظهکارانه در درمان، میتواند به تدریج هم نرخ تجمعی تولد نوزاد زنده را افزایش دهد و هم میزان تولدهای چندقلویی را کاهش دهد؛ دو شاخصی که برای زوجهایی که بهدنبال روشی ایمن و مقرونبهصرفه برای فرزنددار شدن در یک چرخه تحریک تخمدان هستند، بیشترین اهمیت را دارد.
انتهای پیام
