به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، گاهی یک قاب، تمام روایت‌های تکراری را باطل می‌کند. امروز در میان جمعیت میلیونی تشییع رهبر شهید، چشم‌ها بیش از هر چیز به نوجوان‌هایی خیره می‌شد که شاید بسیاری تصور می‌کردند با نسل‌های قبل فاصله دارند؛ همان دهه‌هشتادی‌ها و دهه‌نودی‌هایی که تا نگاهشان به پیکر رهبر شهید ایران می‌افتاد، بی‌اختیار اشک می‌ریختند؛ اشکی بی‌وقفه، بی‌تکلف و از عمق دل.

کسی به آن‌ها نگفته بود گریه کنند و کسی اشک‌هایشان را کارگردانی نکرده بود. بغضی که در صورت‌های نوجوانشان می‌شکست، از جنسی بود که دوربین فقط می‌تواند ثبتش کند، نه توصیفش. دست‌هایی که بر سینه می‌آمد، چشم‌هایی که از اشک تار می‌شد و صورت‌هایی که در میان جمعیت دنبال آخرین نگاه به تابوت می‌گشت، روایت نسلی بود که احساسش را بی‌واسطه نشان داد.

شاید سال‌ها بعد، از این روز فقط آمار جمعیت و تصاویر هوایی در حافظه‌ها بماند؛ اما آنچه در دل این مراسم ماندگار خواهد شد، اشک نوجوانانی است که با تمام سادگی و صداقتشان، غم خود را فریاد نزدند؛ فقط گریستند. گاهی تاریخ، خودش را در همین اشک‌های بی‌صدا ثبت می‌کند.

.

انتهای پیام/