استرالیا به عنوان آخرین نماینده باقیمانده آسیا در گردونه جام جهانی، در مرحله یک شانزدهم در ضیافت پنالتی در سد مصر متوقف و از گردونه رقابت خارج و پرونده تیمهای آسیایی در این جام را بست. استرالیا مغلوب حریفی شد که همگروه ما در دور مقدماتی بود.
در بازی آخر گروهی مقابل ایران، مصر که از مساوی با بلژیک و پیروزی بر نیوزلند ۴ امتیاز داشت، با توجه به قواعد جام جدید صعودش از پیش مسجل و به مهرههای اصلی -مثل عمر مرموش- استراحت داد و نیمه دوم زمانی که او را به میدان فرستاد، محمد صلاح را بیرون کشید. استراحت به بازیکنان اصلی و فرصت خودنمایی به بازیکنان ذخیره و محک برنامه ها در یک تمرین جدی قبل از مرحله حذفی، در دستور کار مصر بود که دیدیم در نهایت با ما نیز مساوی کرد.
اما در مرحله حذفی، مصر با تمام توانش آمد؛ چرا که بازی مرگ و زندگی، مساوی ندارد و یک تیم باید به خانه برگردد. دیدیم که مصر با همه توانش، چه تیم متفاوتی از آن حریف بازی آخر ما بود در مقابل استرالیایی که با تاریخ فوتبال ما و جام جهانی گره خورده -و همین چند ماه بعد در جام ملتها یکی از رقبای ما برای قهرمانی است- چه عملکردی داشت.
حالا مصر در کنار مراکش، دو نماینده فوتبال اعراب و مسلمانان در ادامه مسیر جام جهانی هستند و استرالیا آخرین نماینده آسیا بود که کنار رفت. استرالیا که در نخستین ثبت نام ما برای حضور در جام جهانی ۱۹۷۴ در پلی آف دو قاره، مانع صعود ما شد و ۴ سال بعد در ۱۹۷۸ و البته در ۱۹۹۸ و نخستین صعود بعد انقلاب، دوباره در همین مرحله پلی آف حریف ما بود و این بار بلیط صعود و حضور در جام جهانی به دست ما افتاد. با این فرق که ما هر دو بازی رفت و برگشت ۷۸ را یک بر صفر بردیم و هر دو بازی رفت و برگشت ۹۸ به ترتیب ۱-۱ و ۲-۲ مساوی شد.
با این نتیجه همگروه ما برابر رقیب قاره ای در جام ملتهای آسیا، بار دیگر حقیقت مهم این روزها تکرار شد؛ زور ما به مصر نرسید و امیدوار بودیم کنگو، الجزایر، غنا و یا اتریش کاری کنند تا ما صعود کنیم و هر ۴ تیم در همین دور اول حذفی کنار رفتند تا بار دیگر ثابت شود در فوتبال امروز، جایی برای ضعیفها، بهانه جوها و اهالی لب و دهن نیست!
