عصر ایران - شهر فولخنسیو یگروس در پاراگوئه، در ژوئیه سال ۱۸۸۸ تحت نظارت و مدیریت سانتیاگو شارر بنیانگذاری شد. این کلونی از بدو تأسیس با ترکیبی متنوع از مهاجران بینالمللی از جمله اتباع آلمان، سوئیس، فرانسه و همچنین ساکنانی از استان کورینتس آرژانتین و تیکومپرو شکل گرفت که هویت اجتماعی ویژهای به این منطقه بخشید.
یکی از ویژگیهای بارز فولخنسیو یگروس، طراحی شهری آن است که بر پایه سیستم هیپودامیک (شبکه شطرنجی) بنا شده و دو قطر اصلی در آن تعبیه شده است. این سبک طراحی، مشابه الگوهایی است که در شهرهای برنامهریزیشده اواخر قرن نوزدهم، نظیر لا پلاتا در آرژانتین و دلیاس در مکزیک، به کار گرفته شده بود.
طرح این شهر کوچک شامل یک میدان مرکزی و چهار میدان در زوایای مختلف است که از طریق خیابانهای مورب (قطرها) به مرکز شهر منتهی میشوند. این شبکه منظم نه تنها محدود به مرکز شهر است، بلکه به صورت هوشمندانهای تا چندین کیلومتر در اراضی پیرامونی گسترش یافته است. این انسجام در طراحی، فولخنسیو یگروس را به نمونهای ارزشمند از دانش شهرسازی اواخر قرن نوزدهم تبدیل کرده که هنوز پس از گذشت بیش از یک قرن، ساختار هندسی خود را حفظ کرده است.
