خبرگزاری مهر، گروه استانها- محمدرضا بهرامیصفت: کسب مدال در میادین بینالمللی آنهم در رقابت با دوندگان آماده از ۴۵ کشور دنیا، برای هر ورزشکاری افتخاری بزرگ است؛ اما وقتی این افتخار با چشمان بسته و بدون کمترین حمایت دولتی رقم بخورد، ارزش آن صدچندان میشود. «محمد جانمحمدلو» دونده روشندل همدانی که با دست خالی و تکیه بر هزینههای شخصی، نقره آسیا را به گردن آویخته، امروز سخنانی شنیدنی از جنس بیمهری متولیان ورزش، تجهیزات فرسوده پایگاه قهرمانی و تنهایی در خوابگاه دارد که شنیدنش برای مسئولان ورزشی استان خالی از لطف نیست.
دوومیدانی نابینایان و کمبینایان یکی از سختترین و در عین حال جذابترین رشتههای ورزشی است که قهرمانان آن فراتر از محدودیتهای جسمی، با تکیه بر اراده، انگیزه و همدلی همراهان خود گام در مسیر قهرمانی میگذارند.
«محمد جانمحمدلو» دلاورمرد پارادومیدانی استان همدان نمونهای از همین ارادههای پولادین است، ورزشکاری روشندل که توانسته در رقابتهای آسیایی ۲۰۲۵ با پشت سر گذاشتن حریفانی قدرتمند از ۴۵ کشور دنیا مدال ارزشمند نقره را بر گردن آویزد.
خبرنگار مهر در همدان با این قهرمان ملیپوش درباره مسیر پرپیچوخم موفقیت، نقش خانواده، سختیهای تمرین نابینایان و البته بیمهریهایی که از سوی مسئولان ورزشی دیده است، به گفتوگو نشسته است که در ادامه میخوانید:
شروع یک مسیر چهار ساله با طعم انگیزه و اراده
محمد جانمحمدلو در گفتوگو با خبرنگار مهر با اشاره به نحوه ورود خود به دنیای ورزش حرفهای اظهار کرد: حدود چهار سال پیش به همراه یکی از دوستانم، با مربی دلسوزم جناب آقای «حمید اسلامی» آشنا شدم؛ این آشنایی نقطه عطفی در زندگی من بود و باعث شد پا به عرصه دوومیدانی بگذارم و ورزش حرفهای را آغاز کنم. از همان روز نخست تمرینات سخت را شروع کردم و هر روز با انگیزهای مضاعف به راه خود ادامه دادم.
وی درباره چالش نابینایی و ورزش حرفهای گفت: درست است که ما از نعمت بینایی محروم هستیم، اما انگیزهای که در درون ما شعلهور است، تمام محدودیتها را کنار میزند؛ من با تکیه بر اهداف، آرزوها و تصاویری که در ذهن دارم هر روز تلاش میکنم و با تمام توانم عرق میریزم تا گامی رو به جلو بردارم.
ملیپوش پارادومیدانی کشورمان نقش خانواده را در موفقیتهای خود حیاتی دانست و افزود: خانواده در موفقیت یک ورزشکار نابینا نقش اول را ایفا میکند چراکه شرایط ما خاص است و من برای پیگیری تمریناتم در خوابگاه اداره ورزش در همدان مستقر بودم و در تمام این دوران، خانوادهام از هیچ کمکی دریغ نکردند؛ آنها هم از لحاظ مالی از من پشتیبانی میکردند و هم از نظر روحی و روانی به من انگیزه میدادند و بدون شک اگر حمایتهای بیدریغ آنها نبود، امروز در این جایگاه قرار نداشتم.
جانمحمدلو به تفاوت تمرینات افراد بینا با نابینایان اشاره کرد و ادامه داد: یک دونده بینا به تنهایی و بدون نیاز به راهنما تمرین میکند، اما یک دونده نابینا بدون حضور «همراه دونده» حتی یک گام هم نمیتواند بردارد، همراه دونده باید شانه به شانه من بدود تا مانع انحراف از خط یا برخوردم با موانع شود، نقش همراه دونده در موفقیت ما حیاتی و تعیینکننده است.
وی سختترین بخش تمرینات خود را سیستمهای تمرینی «لاکتیک» عنوان کرد و گفت: ورزش حرفهای سرشار از سختی است و هر ثانیه آن فشار خاص خود را دارد، اما تمرینات لاکتیکی در دوومیدانی سختترین بخش کار است که بدن را به چالش نهایی میکشد تا قدرت و استقامت ما افزایش پیدا کند.
کسب نقره آسیا در میان بیمهری مطلق مسئولان
نایبقهرمان آسیا در ادامه به مسابقات آسیایی پرداخت و با اشاره به سطح بالای مسابقات آسیایی ۲۰۲۵ تصریح کرد: این رقابتها با حضور دوندگانی آماده از ۴۵ کشور جهان در بالاترین سطح ممکن برگزار شد و رقابت برای سکو بسیار سنگین بود، اما خوشبختانه توانستم با عبور از چالشهای متعدد، مدال نقره آسیا را برای کشور به ارمغان بیاورم.
وی با گلایه از متولیان ورزش استان ادامه داد: من از شهرستان به همدان آمدم و تنهایی در خوابگاه زندگی میکردم اما متاسفانه مسئولان هیچگونه حمایت مادی و معنوی از من نکردند و تمام هزینههای سنگین رفتوآمد، اسکان و تمرینات بر دوش خودم و خانوادهام بود.
جان محمدلو افزود: باهمه مشکلات و عدم حمایتها، انگیزه بالا، هدایت مربیان و دعای خیر اطرافیان باعث شد ناامید نشوم و مدال نقره مسابقات آسیایی را کسب کنم و درحالی که مصدومیتهای شدید حتی تا سه ماه من را از میادین دور کرد، اما هیچگاه سست نشدم و پرقدرتتر برگشتم.
این ورزشکار روشندل به وضعیت نامناسب زیرساختهای ورزشی اشاره کرد و گفت: اگر بارها به عقب برگردم، باز هم عاشقانه رشته دوومیدانی را انتخاب میکنم اما متاسفانه امکانات مناسبی در اختیار افرادی با محدودیتهای ما وجود ندارد به عنوان مثال پایگاه قهرمانی بدنسازی همدان که محل تمرین ورزشکاران است، وضعیت نامناسبی دارد و اکثر دستگاههای آن فرسوده، قدیمی و خراب هستند و کارایی لازم را ندارد.
وی اضافه کرد: مسئولان باید متوجه باشند که ورزشکار معلول و نابینا برای اهتزاز پرچم کشور نیاز به سختافزار مناسب و بروز دارد.
هدف بعدی مسابقات جهانی، پارالمپیک و مربیگری
وی در پایان درباره برنامههای آینده خود اظهار کرد: سقف آرزوی هر ورزشکاری با شرایط جسمی من حضور و مدالآوری در پارالمپیک است و من هم برنامهریزی دقیقی را برای مسابقات جهانی پیشرو و پارالمپیک آغاز کردهام و با تمام توان تمریناتم را جلو میبرم.
جان محمدلو ادامه داد: علاقه زیادی دارم که در آینده وارد عرصه مربیگری شوم تا بتوانم تجربیاتم را در اختیار نسلهای بعدی بگذارم و به جامعه ورزشی خدمت کنم و به تمام جوانانی که دارای معلولیت هستند نیز توصیه میکنم وقت خود را هدر ندهند، وارد عرصه ورزش شوند و با قدرت برای اهتزاز پرچم ایران تلاش کنند.
در پایان گفتنی است مدال نقره «محمد جانمحمدلو» در پیست رقابتهای آسیایی، سند افتخاری برای ورزش استان همدان است؛ سندی که البته با خوندل، تمرین در شرایط سخت و هزینههای شخصی به دست آمده است. حالا که این دونده روشندل آستین همت را برای فتح سکوهای جهانی و پارالمپیک بالا زده، زمان آن است که متولیان ورزش استان از پیله شعار و خمودگی خارج شده و آستین حمایت بتکانند. نوسازی تجهیزات فرسوده پایگاه قهرمانی و حمایت مادی و معنوی از چنین استعدادهای نابی کمترین وظیفهای است که دستگاه ورزش همدان نباید از آن شانه خالی کند؛ چرا که فردا برای تجلیل و عکسهای یادگاری با قهرمانان بسیار دیر است.
