عصر ایران - پورشه در دهه ۱۹۸۰ تصمیم گرفت دانش مهندسی خود را در مدل‌های ۹۱۱ به صنعت هوانوردی پیوند بزند. نتیجه این تلاش، تولید موتور PFM 3200 بود. این موتور که بر پایه معماری تخت شش‌سیلندر پورشه بنا شده بود، از یک گیربکس کاهنده ویژه بهره می‌برد. این ویژگی اجازه می‌داد موتور در دورهای بسیار بالاتر از موتورهای هوایی سنتی کار کند و در عین حال، یک پروانه معمولی را به حرکت درآورد.

ویژگی‌های فنی و دلایل عدم استقبال

این پیشرانه ۳.۲ لیتری بسته به مدل، قدرتی بین ۲۱۰ تا ۲۴۰ اسب‌بخار تولید می‌کرد. سیستم‌هایی همچون تزریق الکترونیکی سوخت، جبران خودکار ارتفاع، کنترل تک‌اهرمی و سستم‌های روغن و سوختِ کاملاً آکرباتیک، در آن زمان در هوانوردی عمومی بسیار کمیاب بودند. اگرچه PFM 3200 محصولی نرم، پیشرفته و مملو از فناوری‌های نوین بود، اما هزینه‌های بالای تولید و پیچیدگی‌های فنی آن، در نهایت جذابیت آن را برای مالکان هواپیماهای خصوصی محدود کرد و به توقف حضور گسترده آن در صنعت هوایی انجامید.

تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی