به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما به نقل از المادین، اختلافات مرزی عراق و کویت خاطرهای از اشغال و حساسیتهای حاکمیتی را زنده کرده است
این مرزها صرفاً خطوطی در بیابانهای خلیج (فارس) نیستند؛ بلکه یادآور اشغال و سرشار از حساسیتهای مربوط به حاکمیتاند.
در امتداد حدود ۲۵۴ کیلومتر از مرز مشترک عراق و کویت، هر بار که موضوع تعیین و بازترسیم مرزها میان دو کشور همسایه مطرح میشود، التهابها زنده شده و زخم کهنه «مرزهای ملتهب» دوباره گشوده میشود.
گرچه این مرزها پس از حمله عراق به کویت و سه سال بعد از آن، در سال ۱۹۹۳، از سوی یک کمیته بینالمللی و بر اساس قطعنامه ۸۳۳ شورای امنیت سازمان ملل ترسیم و تثبیت شد، اما بغداد معتقد است این تثبیت در مقطعی از ضعف تاریخی عراق صورت گرفته و شرایط آن عادلانه و متوازن نبوده است.
بحث درباره تعرض به مرزها، طبق روایت کشورهای حوزه خلیج (فارس)، تنها به مرز عراق و کویت محدود نمیشود؛ بلکه به گفته مقامات رسمی عربستان سعودی، نگرانیها به «منطقه بیطرف» نیز کشیده شده است؛ منطقهای که ریاض و کویت بر اساس توافقی مشترک، اداره و بهرهبرداری از آن را با هم تقسیم کردهاند.
استدلال مطرحشده این بود که نقشهها بدون مشورت میان عراق و کویت ثبت شده است.
در همین راستا، فؤاد حسین، وزیر خارجه عراق، در تماس تلفنی با همتای عمانی خود، بدر البوسعیدی، توضیح داد که کویت در سال ۲۰۱۴ نقشههای خود را بدون مشورت با بغداد ثبت کرده و اقدام عراق بر مبنای قوانین و معیارهای بینالمللی انجام شده است؛ در عین حال، درِ مذاکره برای حل هرگونه اختلاف با همسایگان باز است.
بغداد بر این باور است که تشدید تنش در این پرونده تنها به نفع گفتمانهای پوپولیستی در دو سوی مرز خواهد بود. مرزهای عراق و کویت دارای مناطق خاکستریای (مبهم) هستند که میتوانند به تنشها در مناطقی چون خور عبدالله، مسائل کشتیرانی و بنادر دامن بزنند.
از این رو، بغداد که در پی تعیین تکلیف نهایی مرزهای خود با کویت است، میخواهد این مرزها به جای آنکه دیوار باشند، به پلی برای ارتباط تبدیل شوند.
با این حال، عراق در عین حال میکوشد حقی را که به باور خود پس از ماجرای اشغال کویت در سال ۱۹۹۱ از دست داده و مرزهایی که بر پایه آن شکل گرفتهاند و به روایت بغداد با واقعیتهای تاریخی منطبق نیستند، دوباره تثبیت کند.
