سپاهان ایران در بازی رفت در دوحه، خیلی مفت پیروزی را از دست داد اما در بازی برگشت به مراتب دردناکتر از بازی رفت عمل کرد.
سپاهان مثل بازی رفت تیم برتر زمین بود، اما در طول ۹۰ دقیقه با آنکه یک گل هم زد، اما نتوانست پیروز شود تا بازی به وقت اضافه رفته و با گل زود هنگام حریف در همان نیمه اول وقتهای اضافه، شکست را پذیرا و از لیگ قهرمانان آسیا خداحافظی کند.
برای درک دلایل شکست سپاهان، تنها یک مثال و یک مقایسه ساده بین دو بازیکن شماره ۹ کافیست. در دقیقه ۶۰ که تیم سپاهان از راست به چپ میزد، پاس استثنایی ریکاردو آلوز، کاوه رضایی را با دروازهبان حریف تک به تک کرد اما مهاجم با تجربه و گران قیمت ما توپ را به بیرون زد.
در شروع وقت اضافه اول و در حالی که الاهلی از راست و چپ میزد، روی همان دروازه یک بازیکن دیگر سپاهان -این بار محمد دانشگر- باعث تک به تک شدن مهاجم شماره ۹ حریف با حسینی شد و او با یک بغل پا به راحتی دروازه ما را باز کرد.
در هر دو صحنه بازیکنان سپاهان پاس گل دادند. در هر دو صحنه مهاجم هدف با شماره ۹ با دروازهبان تک به تک شد و تفاوت عملکرد دو بازیکن، نتیجه بازی را رقم زد و سپاهان را دست خالی به خانه برگرداند. سپاهان به ضعف بازیکنان خودش باخت نه به قدرت حریف!
در فوتبال مدرن امروزی تفاوتها در همین نکتههای کوچک نهفته است. فرق بازیکنی که ارزش دستمزد میلیون دلاری را دارد با بازیکنی که فقط با دلایل ناسالم و ناکافی چنن قیمتی پیدا میکند، در همین صحنههاست.
سپاهان تیم برتر میدان بود، اما گلزن نداشت و تیمی که نتواند از فرصتهایش استفاده کند، محکوم به شکست است. فرق بازیکن خوب با معمولی در همین تک صحنهها مشخص میشود. بازیکن ما دروازه خالی را بیرون میزند و بازیکن حریف، توپ را به تور میرساند.
