همه‌چیز با یک شوک شروع شد؛ بیست‌ودو سال است که شب‌ها برای آقای قاسم محمدی نه زمان استراحت‌اند و نه مرزی برای فراموشی. شب، ادامه همان روزی‌ست که خبر مرگ پسرش را شنید؛ روزی که عقربه‌های ساعت در همان لحظه ماندند و دیگر جلو نرفتند. از آن روز به بعد، خواب، بی‌آنکه خداحافظی کند، از زندگی‌اش رخت بر بست.