مطالعه جدید نشان میدهد که ایجاد تنوع در فعالیتهای فیزیکی فقط به درد رفع خستگی و یکنواختی نمیخورد؛ بلکه رابطهای معنادار میان انجام ورزشهای گوناگون و کاهش خطر مرگومیر وجود دارد. پژوهشگران دانشکده بهداشت عمومی هاروارد با بررسی دادههای بیش از ۱۰۰ هزار نفر به نتایج جالب توجهای درباره اهمیت تنوع ورزش در کنار میزان آن دست یافتهاند.
براساس گزارش ساینسآلرت، محققان دادههای مربوط به ۱۱۱ هزار نفر را که طی ۳۰ سال جمعآوری شده بود، تجزیهوتحلیل کردند. آنها الگوهای ورزشی خوداظهاری افراد را با نرخ مرگومیر در طول دوره مطالعه مقایسه کردند. آمارها نشان داد کسانی که بیشترین تنوع را در تمرینات خود داشتند (با فرض میزان برابر کالری مصرفی و زمان ورزش) ۱۹ درصد کمتر از کسانی که تنها به یک نوع ورزش میپرداختند، دچار مرگ زودرس شدند.
پژوهشگران در مقاله منتشرشده خود میگویند: «این یافتهها از این نظریه حمایت میکند که ترویج انواع مختلف فعالیت بدنی، در کنار افزایش سطح کلی فعالیت، میتواند به کاهش خطر مرگ زودرس کمک کند.»
دلیل اصلی این است که ورزشهای مختلف، بخشهای متفاوتی از بدن را درگیر میکنند و منجر به بهبود همهجانبه سلامت میشوند. وقتی شما ورزشهای هوازی مثل دوچرخهسواری را با تمرینات قدرتی یا فعالیتهای روزمره مثل بالارفتن از پله ترکیب میکنید، بدن شما در ابعاد مختلف تقویت میشود.
«تام یتس»، فیزیولوژیست دانشگاه لستر انگلستان، این موضوع را به رژیم غذایی تشبیه میکند: «همانطور که تنوع در مواد غذایی برای بدن ضروری است، تنوع در فعالیت فیزیکی نیز به خودی خود دارای فواید سلامتی است.»
همچنین این مطالعه نشان داد که افزایش کل زمان ورزش نیز با طول عمر بیشتر مرتبط است، اما یک سقف مشخص دارد. به نظر میرسد پس از حدود ۲۰ ساعت ورزش در هفته، نمودار فواید ثابت میماند و افزایش بیشتر زمان تمرین، تأثیر چشمگیری بر کاهش بیشتر خطر مرگومیر ندارد.
البته باید توجه داشت که این مطالعه براساس «خوداظهاری» افراد بوده و رابطه علت و معلولی مستقیم را اثبات نمیکند، بلکه یک همبستگی قوی را نشان میدهد. عوامل دیگری مانند سبک زندگی و عادات غذایی نیز در این تحلیل لحاظ شدهاند. بااینحال، محدودیتهایی وجود دارد؛ برای مثال، دادهها عمدتاً مربوط به متخصصان بهداشت سفیدپوست بوده و ممکن است نتوان آن را به تمام جوامع تعمیم داد.
یافتههای این پژوهش در ژورنال BMJ Medicine منتشر شده است.
