عصر ایران- در دهه 1930، بوگاتی با تکیه بر تخصص خود در ساخت موتورهای قدرتمند و خودروهای آیرودینامیک، حمل و نقل ریلی در فرانسه را متحول کرد و هزاران نفر با قطار بوگاتی سفر کردند.
رکود بزرگ اقتصادی به زندگی پر زرق و برق دهه 1920 پایان داد و دیگر افراد کمی توان زندگی به سبک جی گتسبی و خرید خودروهای شخصی لوکس را داشتند. این موضوع خبر بدی برای بوگاتی بود، برندی که در سبد محصولاتش خودروی فوق العاده لوکس و بسیار گران قیمت قرار داشت...
اتوره بوگاتی، بنیانگذار شرکت، پیش از هر چیز یک مهندس نابغه بود اما در عین حال ذهن تجاری تیزی هم داشت. او می دانست شرکت دولتی راه آهن فرانسه به دنبال قطارهای مدرن تر است. اگرچه شبکه ریلی کشور نسبتا پیشرفته بود، اما بیشتر لوکوموتیوهایی که روی آن تردد می کردند به شدت قدیمی بودند و بسیاری از آن ها هنوز با بخار کار می کردند. گسترش شبکه جاده ای نیز به تهدیدی جدی برای قطارها تبدیل شده بود و اتوبوس ها و خودروها به گزینه های جدی سفر بدل می شدند. اتوره بوگاتی که به پول نیاز داشت، تصمیم گرفت یک قطار بسازد.
بوگاتی موتور هشت سیلندر خطی Bugatti Type 41 Royale را برای استفاده در قطار تغییر داد و هر لوکوموتیو را به چهار موتور مجهز کرد که در مجموع حدود 800 اسب بخار قدرت تولید می کردند. این مدل ها WR یا Wagon Rapide نام داشتند. نسخه کم قدرت تر WL یا Wagon Léger از دو موتور استفاده می کرد. با این حال طراحی هر دو نسخه غیرمعمول و نوآورانه بود. طراحی آیرودینامیک آنها پیش نمایشی از قطارهای گلوله ای بود که چند دهه بعد معرفی شدند و راننده در سکویی مرتفع و شبیه پریسکوپ می نشست که نزدیک به وسط قطار قرار داشت.
بوگاتی تایپ 41 یک خودروی فوق العاده لوکس، بسیار بزرگ و فوق العاده گران قیمت که بوگاتی در اواخر دهه 1920 ساخت. این ماشین مخصوص پادشاهان و اشراف طراحی شده بود و به همین دلیل نام Royale یعنی «سلطنتی» را برایش انتخاب کردند.
کابین قطارها نیز به همان اندازه طراحی و پیشرانه شان انقلابی بود، بخشی از این نوآوری به صندلی های چرخان باز می گشت. مسافران می توانستند انتخاب کنند که رو به جهت حرکت بنشینند یا نه و مهم تر از آن، تصمیم بگیرند که رو به یکدیگر باشند یا خیر.
بوگاتی نخستین قطار خود را در سال 1933 در ایستگاه قطار مولشایم فرانسه، زادگاه این شرکت، معرفی کرد. ژان بوگاتی، پسر اتوره، در نخستین آزمایش به سرعت حدود 107 مایل بر ساعت رسید که بیش از حد سریع بود، زیرا در آن زمان حداکثر سرعت مجاز شبکه ریلی فرانسه حدود 75 مایل بر ساعت بود.
رسیدن به سرعت 107 مایل بر ساعت در آن دوره یک رکورد محسوب می شد و نسخه بعدی این قطار در سال 1934 رکورد جدید 122 مایل بر ساعت را ثبت کرد.
