سپاهان به عنوان قهرمان نیم فصل، دوباره اسیر سندروم شروعهای ضعیف شد و عینا نتایج دور رفت را تکرار و با فقط دو امتیاز از چهار بازی اول، صدر جدول را از دست داد. سپاهان هفته دوم به پرسپولیس باخت و این هفته به تراکتور تا دو بازی مهم ۶ امتیازی -چه برای جدول و چه نزد هواداران- را واگذار کرده باشد.
اما این تیم در این مسابقه شمایل یک بازنده را نداشت. سپاهان طبق دکترین محرم نویدکیا از همان ابتدا با حمله شروع کرد و تا پایان مسابقه، یک قدم پا پس نکشید. چه بسا اگر مهاجم تمام کننده داشت، نتیجه جز این بود. در این مسابقه اتفاقی افتاد که شاید در کوتاه مدت زیر سایه نتیجه بماند اما در دراز مدت قطعاً همه در فوتبال از آن صحبت خواهند کرد.
از ابتدای فصل و در برابر نظریه امیر قلعه نویی و بازیکنان مسن و تمام شده که می خواهند القا کنند فوتبال ایران جز این نفرات، بازیکن بدرد بخور دیگری ندارد، مدام این را تکرار کردهایم که استعداد و پدیده جوان داریم، مربی که جگر داشته باشد نداریم!
خوشبختانه خیلی از مربیان در این فصل نشان دادند که جگر دارند و در میان مدعیان -که همیشه میگویند آنها نمی توانند هزینه بازیکن جوان کم تجربه را بدهند، چرا که هواداران از این تیمها فقط قهرمانی میخواهند- محرم نویدکیا اولین کسی بود که به جوانانی مثل آریا شفیعی دوست میدان داد. بعد از آن دیدیم که ساپینتو و حالا اوسمار هم این کار را میکنند.
اما در تبریز و در حالی که سپاهان فینال لیگ را عقب بود، محرم نوید کیا برای اولین بار یک جوان به نام محمد طاها عالمی را دقیقه ۷۰ به جای خدادادی -خرید نیم فصل زمستانی- به میدان فرستاد.
فراموش نکنیم وقتی آریا شفیع دوست برای اولین بار به میدان رفت، کار خاصی نکرد اما ظرف یک ماه فیکس تیم ملی امید و گلزن سپاهان در لیگ برتر و آسیا شد. محرم در ادامه، لطفی جوان و لیموچی تازه از مصدومیت برگشته را هم به میدان فرستاد تا نشان دهد مدعی قهرمانی در فینال به این حساسی هم میتواند جگر داشته باشد!
اینجا را بخوانید: خداحافظ جام جهانی! کاپیتان، پاشنه آشیل سپاهان
