شرکت فضایی «ایلان ماسک»، اسپیسایکس، بهتازگی درخواستی را به کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) ارائه داده تا مجوز پرتاب یک منظومه بزرگ شامل یک میلیون ماهواره دیتاسنتر را دریافت کند. این شرکت ادعا میکند که استقرار دیتاسنترها در مدار زمین، جایگزینی ارزانتر و بسیار سازگارتر با محیطزیست نسبت به سرورهای زمینی پرمصرف امروزی است. اگرچه بعید به نظر میرسد که FCC با این تعداد نجومی موافقت کند، اما استراتژی اسپیسایکس معمولاً اینطور است که در ابتدا ارقام عجیبوغریب برای شروع مذاکرات درخواست میکند.
براساس گزارش ورج، این طرح شامل ایجاد شبکهای از دیتاسنترهای خورشیدی در مدار پایین زمین (LEO) است که از طریق لیزر با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند. در متن درخواست اسپیسایکس، این پروژه با ادبیاتی علمی-تخیلی توصیف شده و آن را «اولین قدم به سوی تبدیلشدن به تمدن نوع دوم کارداشف» نامیده است؛ تمدنی که قادر است تمام انرژی ستاره خود (خورشید) را مهار کند. این دیتاسنترها بهجای تکیه بر شبکه برق زمین، تقریباً بهطور انحصاری از انرژی خورشیدی در فضا و باتریهای محدود استفاده میکنند که پایداری انرژی آنها را تأمین میکند.
دیتاسنترهای زمینی که محور اصلی صنعت روبهرشد هوش مصنوعی هستند، مشکلات زیادی ایجاد کردهاند؛ آنها مقادیر زیادی آب میبلعند، آبهای زیرزمینی را آلوده میکنند و مصرف برق بسیار بالایی دارند.
در مقابل، دیتاسنترهای مداری میتوانند گرمای تولیدی خود را مستقیماً در خلأ فضا پس بدهند و بدون نیاز به منابع آبی زمین خنک شوند. همچنین با حذف نیاز به زمین و برق شهری، اعتراضات فزاینده جوامع محلی که مانع ساخت دیتاسنترهای جدید میشوند، از بین میرود. غولهای هوش مصنوعی اکنون به فضا به عنوان تنها جایی نگاه میکنند که همسایهای برای اعتراض وجود ندارد.
البته کارشناسان به شدت نگران ازدحام بیشازحد در مدار زمین هستند. درحالحاضر آژانس فضایی اروپا تخمین میزند که حدود ۱۵ هزار ماهواره در مدار زمین وجود دارد که اکثریت آنها (بیش از ۹۶۰۰ ماهواره) متعلق به استارلینک هستند.
حتی اگر بخش کوچکی از این یک میلیون ماهواره پیشنهادی پرتاب شود، تعداد اشیا ساخت بشر در فضا بهطرز چشمگیری افزایش مییابد که خطر برخورد و تولید زبالههای فضایی را بالا میبرد. بااینحال، اسپیسایکس معتقد است مزایای زیستمحیطی و اقتصادی این طرح بر خطرات مداری آن میچربد.
