عصر ایران - گاهی بزرگ ترین شاهکارهای معماری یک شهر، ساختمان ها نیستند؛ بلکه جاده هایی هستند که هر روز از میانشان عبور می کنیم.
تقاطع های عظیم چند لایه، جایی هستند که مهندسی، ریاضی و طراحی شهری به هم می رسند تا هرج و مرج ترافیک را به نظمی پیچیده تبدیل کنند.
از جاده تبادلی چند طبقه هوانگ جووان در چونگ چینگ چین گرفته تا مارپیچ معروف پل نانپو در شانگهای، از تقاطع اوهاشی توکیو تا هزارتوی مک آرتور در اوکلند آمریکا، این سازه ها بیشتر شبیه ترن های هوایی یا مجسمه های بتنی اند تا بزرگراه.
خطوط روی هم می لغزند، می پیچند و حلقه می زنند؛ بدون حتی یک چراغ راهنمایی، هزاران خودرو مسیرشان را عوض می کنند.
شاید عجیب به نظر برسد، اما گاهی گران ترین و مهم ترین نماد یک شهر، همان سازه ای است که مردم فقط از درونش عبور می کنند.
