در تهران و شهرهای دیگر به اتوبوس های حامل مسافر حمله کردند. اتوبوس، به عنوان یک وسیله حمل و نقل جمعی، نماد همگرایی، مشارکت و اشتراک فضای شهری است. حمله به آن، نمادی از تهدید به امنیت مشترک، ناامنی در فضای عمومی، و تخریب اعتماد به ساختارهای اجتماعی است.
این حمله نه تنها به یک وسیله میپردازد، بلکه به فضایی که همه در آن حضور دارند حمله میکند. اینکه آشوبگران و مخالفان جمهوری اسلامی به نماد کلاسیکِ حیات جمعی حمله کرده و حتی توجه نکنند ممکن است در این اتوبوس مخالفان جمهوری اسلامی نیز حضور داشته باشند، سند و نمادی از ضدیت آشوب و تروریسم با تمامیت ساختار اجتماعی و زندگی جمعی در ایران فارغ از گروه بندی های عقیدتی است.
آتش زدن اتوبوسها نماد آن است که همه مردم اعم از منتقد، مدافع و معترض در یک اتوبوس نشسته ایم و با وجود تفاوت ها، اما در مقصد و وسیله یا مکانیزم حرکت جامعه که با استعاره اتوبوس نیز قابل درک است، مشترک هستیم. باید فکر کرد چرا آشوب همواره در ایران، اتوبوسها را به آتش می کشد و این بار بیش از هر زمانی؟ بیش از ۸۸، ۹۸ و ۴۰۱!
باید توجه داشت در پیروزی انقلاب اسلامی هیچ اتوبوسی حتی اتوبوسهای حامل نظامیان، توسط مردم انقلابی به آتش کشیده نشد. انقلاب اسلامی چنان مبتنی بر منطق و عقلانیت بوده، که یرواند آبراهاميان مورخ مشهور ارمنی تبار و ایرانی-آمریکایی، آن انقلاب را انقلاب بدون خشونت می خوانَد.
باید یادآور شد امام راحل گروه مجاهدین(منافقین) را هرگز تأیید نکردند و حاضر نبودند برای هدف خود، هر وسیله ای را به کار گیرند. همچنانکه هرگز از قیام مسلحانه علیه پهلوی دفاع نکردند.
در این سو، پهلویسم همراه فرقه منافقین علاوه بر خشونت طلبی عریان و وحشیانه، بر نیروی خارجی آن هم نیروی خارجی ای که محکوم به کشتار جمعی است، یعنی به نتانیاهو هم تکیه دارد، آن هم تکیه خاص!
در نهایت باید تکرار کرد و به یاد داشت که همه در یک اتوبوس نشسته ایم و هدف دشمن و آشوبگران نابودی و تجزیه ایران ورجاوند و مقدس است.
