در میان همه تحولات و اتفاقات اخیر، علاوه بر همه آنهایی که خسران دیده و می بینند، همچنان یک قربانی بزرگ نیز وجود دارد که حواسمان به آن نیست؛ آموزش و پرورش.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، در حالی که روزهای پراسترس را در بسیاری از خانواده ها پشت سر می گذاریم و خود این موضوع، به آسانی روی یادگیری و تمرکز کودکان و نوجوانان تاثیر منفی دارد، تعطیلی های مداوم هم بر ناگواری ها می افزاید.
باید پذیرفت که چند سالی است مدرسه و آموزش و پرورش به نوعی در سرگردانی به سر می‌برد و پیش از آن نیز وضعیت آموزشی در کشور چندان مناسب نبوده است. این روزها هم آنچه که در لابلای اتفاقات متعدد، هر روز بحرانی تر از قبل می شود، شرایط آموزش و پرورش کشور است. چند سال بعد ثمرت ناگوار این روزها، خود را در عرصه های متعدد به کشور تحمیل خواهد کرد.
در این میان، علاوه بر ضرورت توجه به مشکلات متعدد و جاری در کشور، اما باید توجه جدی و بیش از پیشی برای آموزش و پرورش دشت.
 فاطمه مقدسی، پژوهشگر حوزه آموزش، به دنیای اقتصاد گفته است: «تعطیلی‌های مدام مدارس، دامن کیفیت آموزش را می‌گیرد. یکی از مهم‌ترین چالش‌های ما در ایران -بدون اعمال تعطیلات موردی- ساعات آموزش دروس پایه است که خیلی از میانگین بین‌المللی آن کمتر است. ما در ایران درگیر ناترازی زمانی در آموزش هستیم و حداقل ۳۰ روز کمتر از استاندارد بین‌المللی زمان به آموزش تخصیص می‌دهیم. این موضوع حتی به تعطیلات موردی هم مربوط نیست.
این ناترازی پایدار زمان آموزش در ایران است. تعطیلات تابستانی ما خیلی طولانی و پنج‌شنبه‌ها هم تعطیل است و ساعات حضور در مدارس بسیار ساعات کمی است. به همین دلیل ما به صورت پیش‌فرض درگیر ناترازی زمان آموزش هستیم. حالا این ناترازی‌های مقطعی آموزش در واقع ناترازی پایدار آموزش را تشدید می‌کنند. از آلودگی هوا گرفته تا بحران انرژی و اعتراضات و… با تعطیلات یا مجازی شدن کلاس‌ها مواجه هستیم. وضعیت ما از حیث زمان آموزش در مقایسه بین‌المللی وضعیت نگران‌کننده‌ای است. ما حدود ۶۴۰ ساعت آموزشی در ۸ ماه آموزشی داریم درصورتی که استاندارد بین‌المللی ۹۲۵ ساعت است.»
آنلاین، مساوی تعطیلی!
اما تبعات این موضوع بر کیفیت آموزش چیست؟ مقدسی توضیح می‌دهد: «لزوما رابطه مستقیمی میان ساعات آموزش و کیفیت وجود ندارد و پارامتر‌های مختلف دیگری نیز دخیل است. اما وقتی ایران آن‌قدر در شاخص ساعات آموزشی پایین است و در وضعیت ساعات آموزش در سطح لیتوانی و در میان کشور‌هایی با پایین‌ترین ساعات آموزش قرار دارد، قطعا در کیفیت آموزش هم با مشکلاتی مواجه خواهیم بود.
الان آموزش آنلاین با شرایط موجود را هم باید به نوعی در زمره‌عدم آموزش دانست. در بخشی از مناطق کشور دسترسی‌ها ناپایدار و حتی متصل شدن به سامانه شاد مشکل است. اگر هم آموزش آنلاین وجود داشته باشد، هنوز ما در شرایط زیرساختی نیستیم که بتوان گفت آموزش آنلاین با آموزش در کلاس درس رقابت می‌کند.»

روزمرگی
در چنین شرایطی وزارت آموزش و پرورش ما، همچنان درگیر روزمرگی هاست و تلاش هایش معطوف به اقدام نمادین و بیهوده است. تهیه کتابی برای جنگ 12 روزه در عرض دو ماه و ارائه آن برای مدارس، از همان نمونه هایی است که نشان دهنده نگاه حاکم بر آموزش و پرورش ماست. یا وقتی که زیر به جای مشکلات، به پخش موسیقی در مدارس می پردازد و آن را تبدیل به مساله می کند، یعنی در جای دیگری باید دنبال نگاه منطقی و اصولی برای این عرصه بود.
ما در تابناک و در پیش از شروع به کار مدارس، بارها بر متفاوت بودن دوره تحصیلی جاری، هدشار داده بودیم و از مسئولان خواسته بودیم گزینه های چندگانه و ویزه تری برای برنامه ریزی تحصیلی داشته باشند.
شما  مخاطب گرامی، فارغ از هر نوع نگاه سیاسی، درباره فردای آموزش و پرورش چه ایده ای دارید؟ شرایط درس و مدرسه فرزندتان چگونه است؟ اگر شما مسئولیتی در این بخش داشتید، برای برون رفت از شرایط فعلی و رسیدن به شرایط نرمال و بهبود کیفیت آموزشی و پرورشی چه ایده ای ارائه می کردید؟